"ยินดีด้วย!"
หลิ่วชิงชางเหยียบฟ้าอากาศมา ในพริบตาเดียวก็ยืนอยู่กลางอากาศเบื้องหน้าบันไดสวรรค์
"ครั้งนี้ ขอบคุณผู้อาวุโสที่ปกปักรักษาสนามรบ!"
เย่หานเอ่ยกับหลิ่วชิงชาง
"หน้าที่ของข้า!"
หลิ่วชิงชางกล่าวพลางยิ้ม แล้วกล่าวต่อว่า "ในบันไดสวรรค์ เหลือเพียงเจ้าแล้ว สมบัติล้ำค่ามากมายทั้งหลาย ล้วนเก็บเกี่ยวได้"
"ดี!"
เย่หานพยักหน้า พลันหันกายกลับ
บนบันไดสวรรค์ มีแท่นหินนับพัน
ทุกแท่นหินล้วนมีทรัพยากรและสมบัติวิเศษอยู่
ที่ถูกผู้อื่นนำไป ไม่ถึงหนึ่งในสาม
ที่เหลืออยู่ บัดนี้ล้วนกลายเป็นของเชลยศึกส่วนตัวของเย่หาน
ที่ต่ำต้อยที่สุดก็เป็นโอสถระดับสวรรค์ขั้นสุดยอด หรือไม่ก็เป็นยาชั้นยอดพันปี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงโอสถกึ่งระดับเทพ โอสถระดับเทพ อาวุธกึ่งระดับเทพ สินแร่ชั้นเยี่ยม วัสดุสมบัติล้ำค่าระดับเทพ ฯลฯ มีอยู่ครบครัน
รางวัลจากการขึ้นสู่บัญชีสวรรค์นั้นไม่น้อยเลย โดยเฉพาะผู้ที่อยู่ในลำดับต้น ๆ รางวัลยิ่งเหลือเชื่อ ทำให้ผู้คนคลั่งไคล้
เย่หานยื่นมือออก ฝ่ามือพลังปราณแต่ละข้างจับฉวยไปอย่างต่อเนื่อง
ผนึกบนแท่นหินเหล่านั้นถูกทำลาย สมบัติวิเศษในนั้นร่วงหล่นสู่มือเขาทีละชิ้น พริบตาเดียวก็หายวับไปไม่หยุดหย่อน
ผู้แข็งแกร่งมากมาย รวมถึงผู้ที่เคยเข้าร่วมสงครามก่อนหน้านี้ ต่างมองเย่หานในยามนี้ด้วยสีหน้าอิจฉา
พวกผู้นำตระกูลอ๋อง บรรพชน หรือผู้ที่คล้ายกัน ต่างมีแววตาละโมบบางส่วน
ต้องรู้ไว้ว่า สมบัติวิเศษบางอย่างบนนั้น มีคุณประโยชน์มหาศาลต่อพวกเขาเอง และต่อเผ่าพันธุ์เบื้องหลังพวกเขา
สิ่งที่เย่หานได้ในวันนี้ อาจกล่าวได้ว่าเหนือกว่าเสบียงรากฐานของตระกูลอ๋องใดโดยสิ้นเชิงแล้ว