"พูดมากมายเช่นนั้นมีประโยชน์อันใด?"
เย่หานไม่แยแสต่อท่าทีแข็งกร้าวของเย่หวงถู ยังคงยิ้มเย็น: "ข้าเย่หานก็ยืนอยู่ที่นี่ ประกาศท้าประลองต่อหน้าผู้คนใต้หล้า ข้ารอได้ ข้ายังไม่เคยไปเทียนฝู่ อีกทั้งยังพอมีเวลาว่าง มีเวลาเพียงพอรอการประลองครั้งนี้ ให้เจ้าส่งเย่ซิงเหอที่เจ้าโอ้อวดว่าไร้เทียมทานกลิ้งมาที่นี่ได้หรือไม่? อืม?"
ไม่รอให้เย่หวงถูตอบสนอง จู่ๆ เย่หานก็เปลี่ยนน้ำเสียง: "เช่นนี้เถิด ข้าคิดได้แล้ว"
สายตานับไม่ถ้วนพลันจับจ้องไปที่เย่หาน เปี่ยมด้วยความสงสัย
"ข้าคิดดีแล้ว การประลองครั้งนี้ ข้าเย่หานจะไม่ใช้สายเลือดสิบปวง อาศัยเพียงรากฐานอื่นต่อสู้กับเย่ซิงเหอ เช่นนี้ก็พอแล้วสินะ เช่นนี้ก็ไม่มีปัญหาแล้วสินะ? หรือว่าไอ้ขยะเย่ซิงเหอ ก็ยังไม่ปรากฏตัวออกมา?"
ดวงตาทั้งคู่ของเย่หานทะลวงฟ้าดิน ดุจดังยิงลำแสงทมิฬสองลำพุ่งทะยานฟ้า ในยามนี้จับจ้องตรึงเย่หวงถูไว้
ทั่วทั้งฟ้าดินพลันเงียบงันในชั่วขณะ
สีหน้าเย่หวงถูดำมืดถึงขีดสุด แน่นอนว่าไม่เคยคาดฝันว่าเย่หานจะมีท่าทีเช่นวันนี้ วาจาเช่นนี้
ไม่ใช้พลังสายเลือดสิบปวง สะกดพลังสายเลือดแล้วประลองกับเย่ซิงเหอ?
นี่มันเป็นการเหยียดหยามอย่างโจ่งแจ้ง!
"ครึ่งชั่วยาม เพียงพอให้เย่ซิงเหอปรากฏตัวแล้วสินะ? หากไม่ได้จริงๆ ข้าจะรอเย่ซิงเหออยู่ที่วังยุทธต่อสู้?"
เย่หานกล่าวต่อเนื่อง
ถูกต้อง เขากำลังบีบบังคับ
บีบบังคับให้เย่หวงถูรับศึกแทนเย่ซิงเหอ บีบบังคับให้ตระกูลเย่ไร้ทางถอย
"เสือดุร้ายยังไม่กินลูก แม้เจ้าจะโอหัง แต่ก็เช่นเดียวกับซิงเหอ ในกายก็ไหลเวียนสายเลือดของข้า ข้ามิอาจเห็นแก่การ..."
ในที่สุดเย่หวงถูก็เอ่ยปาก