"ไอ้สวะ?"
"ทั้งตระกูลเจ้านั่นแหละสวะ"
เย่หานเอ่ยพลางชกหมัดเดียวออกไปหมายหน้าหลัวเทียนเจิงไม่ให้คลาดสายตา
วันนี้ฆ่าได้ก็ฆ่า!
หลังจากแย่งของล้ำค่าทั้งสองชิ้นมา เย่หานก็ไร้สิ่งต้องกังวล เขาดูออกว่าหลัวเทียนเจิงอยู่ในสภาพย่ำแย่ มิฉะนั้นคงไม่ถึงขั้นหยุดเขาไม่ได้
"รนหาที่ตาย!"
หลัวเทียนเจิงกัดฟัน โทสะพลุ่งพล่าน
เขาไม่คิดว่าเย่หานจะกล้าบุกเข้ามาจู่โจมซึ่งหน้า ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นรวมปราณเก้าตัวเล็ก ๆ มีดีอะไรถึงกล้าท้าทายเขาผู้อยู่ขั้นพลังเทพเก้า?
หากมีคนทำสำเร็จจริง ผู้นั้นไม่ใช่มนุษย์แน่ แต่เป็นพันธุ์พิเศษ เป็นอมนุษย์ตัวจริง เป็นครรภ์เทพฟ้าดิน
ร่างสั่นสะท้าน หลัวเทียนเจิงก็ลงมือดุดัน ร่ายแขนทั้งสองเกี่ยวกระหวัด ออกเชิงใช้แรงน้อยหักล้างแรงมาก
เพียงประมือเดียว ลำแสงหมัดของเย่หานก็ถูกสลาย ความรู้ด้านการต่อสู้ของทั้งคู่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน จุดแข็งของหลัวเทียนเจิงไม่ใช่แค่ขอบเขต แต่เป็นประสบการณ์การต่อสู้ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา
"หืม?"
ร่างเย่หานถูกพลังไร้รูปสะท้อนถอย เผยสีหน้าประหลาดใจ
แค่การประมือนี้ เย่หานก็เข้าใจช่องว่างระหว่างกันแล้ว ดังคำว่าอูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า หลัวเทียนเจิงในสภาพบาดเจ็บสาหัสก็ยังไม่ใช่สิ่งที่เขาจะสังหารได้
ยิ่งกว่านั้น ระหว่างคลุมเครือเย่หานสัมผัสได้ว่าหลัวเทียนเจิงยังมีขอบเขตขั้นพลังเทพสามชั้น
ด้วยพลังต่อสู้เช่นนี้ แม้ตนเองจะหนีจากเบื้องหน้าเขาได้ แต่จะเอาชนะนั้นเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด
"คนไม่รุกรานข้า ข้าไม่รุกรานคน คนหากรุกรานข้า ฟ้าประณามดินทำลาย!"
เย่หานกวาดตามองเย่จื่อเซวียนที่อยู่ไม่ไกลอย่างล้ำลึก กล่าวจบก็นำของล้ำค่าทั้งสองชิ้นถอยหลบไป ฉับพลันก็หายลับจากสายตาของทั้งคู่