"ไม่ดีแล้ว!"
ชั่วขณะนั้น เย่หานจิตใจสั่นสะท้าน
เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่บีบรัดจนหายใจไม่ออกพุ่งเข้าใส่ สายตานั้นช่างน่ากลัวยิ่งนัก
หยิ่งทะนงในยุคสมัย จ้องมองทุกสิ่งเป็นความว่างเปล่า!
ใบหน้าเปี่ยมด้วยอำนาจ เจือจางด้วยความเย็นชาและไร้ปรานี ดั่งเทียนตี้ผู้สูงสุดในตำนาน ไร้ผู้ใดเทียมทาน ควบคุมฟ้าดิน
ราวกับว่าทุกชีวิต ทุกสรรพสิ่งในใต้หล้า ล้วนไม่คู่ควรให้ใส่ใจ...
บุตรแห่งสังสารวัฏ เฟิงอู๋เหลียง!
ชื่อที่ทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก เป็นผู้ที่แม้แต่ผู้อาวุโสในสำนักยังหวาดกลัว และไม่กล้ายั่วยุ
เพียงชำเลืองมองแวบเดียว เย่หานก็จิตใจปั่นป่วน เจตจำนงแตกสลาย เกิดแรงกระตุ้นที่จะคุกเข่าสักการะ หมอบราบลงต่อหน้าเขา
แกร๊กแกร๊ก...!
กระดูกของเย่หานส่งเสียงลั่น เขากำหมัดแน่น
ในเสี้ยวหนึ่งส่วนหมื่นของชั่วขณะ กระดูกเทพชิ้นหนึ่งในร่างของเย่หานเริ่มสั่นสะเทือน แผ่กระแสเย็นใส่ออกมา ทำให้เย่หานหลุดพ้นจากความรู้สึกกดขี่ทางจิตวิญญาณนั้น
ร่างมังกรไร้พ่ายชั่วนิรันดร์ ไร้ผู้ต่อต้านชั่วนิรันดร์ เป็นอมตะไม่เคยพ่าย!
พลังของกระดูกเทพนี้ส่งอิทธิพลล้ำลึกต่อเย่หาน ทำให้จิตใจของเขากระจ่างแจ้ง ความหวาดกลัวต่อสายตานั้นมลายหายไปอย่างไร้ร่องรอย
โชคดีที่เย่หานไม่เปิดเผยตัว
ใบหน้านั้นไม่ได้แสดงอะไรเพิ่มเติม พร้อมกับร่างเงาที่จางหาย สลายตัว และดับสูญไปในที่สุด...
ในผืนดินเบื้องหน้า เมื่อเผ่าปีศาจงูจอมราชันเสวียนอินตายลง หลัวเทียนเจิงถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบกลืนโอสถหลายเม็ด นั่งขัดสมาธิลงกับพื้นเพื่อฟื้นฟู
ขณะฟื้นฟู หลัวเทียนเจิงเอ่ยปาก "ศิษย์น้อง เพื่อป้องกันเหตุร้าย เจ้าเก็บแก่นเผ่าปีศาจโดยตรงเลย!"