การเลื่อนขั้นเป็นขั้นพลังเทพทำให้เย่หานมีความมั่นใจอย่างสมบูรณ์ในที่สุด
ก่อนหน้านี้ใคร ๆ ก็สามารถเข้ามาเหยียบเย่หานได้ แน่นอนว่าจะเหยียบเขาตายหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
แต่หลังจากนี้เย่หานจะผ่านการทดสอบและเลื่อนขั้นเป็นศิษย์นอก
ดินย่อมเปลี่ยนไปดังนภา!
เมื่อกลายเป็นศิษย์นอกแล้วทุกอย่างจะแตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง สมควรได้รับการใส่ใจจากสำนัก ต่อให้เย่จื่อเซวียนจะมีหลัวเทียนเจิงหนุนหลังอยู่ หรือแม้แต่บุตรแห่งสังสารวัฏที่เปี่ยมปริศนาผู้นั้น ก็ไม่สามารถขัดขวางเส้นทางของเย่หานได้
ถึงเวลากลับแล้ว!
เย่หานก้าวกระโดดเพียงครั้งเดียวก็เคลื่อนไปไกลถึงห้าเมตร ร่างกายพุ่งทะยาน ไม่นานก็หายวับไปสุดปลายพงไพร
ตลอดทางที่เดินทาง เย่หานเห็นว่ากระแสปิศาจได้ถอยร่นไปแล้ว เหลือเพียงซากศพของสัตว์ปีศาจและมนุษย์มารนับไม่ถ้วน
น่าเสียดายที่แก่นสัตว์และแก่นมารล้ำค่าถูกผู้คนเก็บเอาไปแล้ว ตนไม่อาจเก็บเกี่ยวสิ่งใดได้
ขามาที่นี่พร้อมกับเนี่ยหย่วนและคนอื่น ๆ ขี่ม้าพันธุ์สิงโตยังใช้เวลาเต็มครึ่งวัน
แต่บัดนี้เมื่อออกจากยอดเขาเผ่าปีศาจ ด้วยพลังอันมหาศาลค้ำจุน เย่หานจึงใช้สองเท้าวัดผืนปฐพี เพียงชั่วยามเดียวก็กลับถึงสำนักสังสารวัฏแล้ว
ยอดพลังเทพ!
“ไม่รู้ว่าสามคนนั่นอย่างเนี่ยหย่วนกลับมาแล้วหรือยัง?”
เย่หานมาถึงหน้าลานน้อยของตน แล้วกวาดตามองสองฟาก
เนี่ยหย่วนกับพรรคพวกมาถึงก่อนตนหลายวัน ย่อมคุ้นเคยกับสำนักมากกว่า เย่หานจึงต้องการถามว่าจะไปเข้าร่วมการทดสอบศิษย์นอกได้อย่างไร
“อืม? นั่นอะไร?”