กระบี่สะบัดวาดวูบ ฟันฉับลงมาดังกัมปนาท!
เย่หานระเบิดพลังเลือด พลังปราณเดือดพล่าน
“ขั้นรวมปราณ แส่หาเรื่องตาย!” หลี่ไข่กัดฟันกรอด
คว้ากระบี่ยุทธ์ข้างกาย พลังเทพสายหนึ่งทะลวงทะลุร่างกระบี่ ณ เสี้ยววินาทีที่พันส่วน หลี่ไข่ยกกระบี่รับกระบี่ของเย่หาน
กระบี่ยุทธ์ปะทะกัน เพียงครั้งแรก เย่หานก็รู้สึกถึงพลังสะท้อนกลับมหาศาล ร่างสั่นสะท้าน ถูกกระแทกถอยไปสามก้าว
หลี่ไข่ก็ไม่สู้ดีนัก ร่างสั่นเทิ้ม สองแขนชาหมด
เดิมทีเขารับมืออย่างลนลาน กระบี่ยุทธ์ในมือจึงถูกพลังมหาศาลของเย่หานฟาดกระเด็นลอยไป
“อีกครั้ง!”
เย่หานตะคามเสียงดุดัน โยนกระบี่ยุทธ์ในมือทิ้งทันที
สองมือกำหมัด พุ่งเข้าไปราวกับเสือร้ายปรากฏกาย จะขย้ำฉีกเหยื่อ
หมัดพยัคฆ์เสือดาว หมัดแรก: เสือพยัคฆ์ออกจากป่า!
เจตนารบ เจตนาฆ่า เจตนาโกรธแค้น…
ทุกสิ่งทุกอย่างรวมหลอมเป็นหนึ่งหมัด สองหมัดทุบกระหน่ำลงมา กระทั่งเกิดเสียงระเบิดของอากาศ
หมัดถึง!
เสียงร้องโหยหวนก้องสะท้านราตรี
หลี่ไข่ทั้งร่างถูกโจมตีกระเด็นออกไปไกลสามวา เลือดพุ่งเป็นลำ!
“ขั้นรวมปราณขั้นเก้า กลับชกจนเกิดเสียงระเบิดสุญญากาศได้?” หลี่ไข่มองเย่หานด้วยความไม่อยากเชื่อ
แม้จะมีเกราะในติดตัวปกป้อง แต่หลี่ไข่ยังคงรู้สึกห้าอวัยวะภายในหกอวัยวะภายในปั่นป่วนราวกับจะระเบิดออกจากภายใน กระดูกแขนทั้งสองข้างแตกเป็นเสี่ยง ๆ ใช้การไม่ได้แล้ว
“เจ้า ตาย!”
เย่หานเสียงแหบแห้ง เปล่งถ้อยคำสองคำออกจากลำคอ ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว
พลังปราณในร่างเกือบจะเหือดแห้ง ใช้หมดไปอย่างสิ้นเชิงในหมัดอันเกรี้ยวกราดเมื่อครู่ แต่มันก็เพียงพอจะค้ำจุนการโจมตีสุดท้ายของเขา
“ข้าไม่อยากตาย ได้โปรด ปล่อยข้าไป…” หลี่ไข่ตื่นตระหนกหวาดกลัวเต็มใบหน้า