เย่หานไม่เอ่ยวาจาใด จมดิ่งสู่ความเงียบงัน
เข็นอาจารย์มาถึงที่พักของนาง เก็บข้าวของจำเป็นระหว่างทางบางอย่าง ให้นางพักผ่อนชั่วคราว เย่หานจึงกลับไปยังที่พักของตน
เมื่อเข้าสู่ห้องแล้ว เย่หานเปลี่ยนชุดเก่าที่เปื้อนเลือดและขาดวิ่นจากเขตเหมืองหานเยวียนทิ้ง จากนั้นเปิดห่อสัมภาระออก
ภายในห่อปรากฏสิ่งที่เขาได้มาทั้งหมดจากเขตเหมืองหานเยวียนอย่างชัดเจน:
แก่นสัตว์ของสัตว์ปีศาจระดับสองจำนวนเจ็ดสิบสามเม็ดที่สะดุดตา
นั่งขัดสมาธิกลางห้อง เย่หานหยิบแก่นสัตว์ขึ้นมาหนึ่งเม็ด พลันร่ายเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์
พลังปราณอันเชี่ยวกรากห่อหุ้มแก่นสัตว์ทันที เพียงชั่วพริบตา แก่นสัตว์เม็ดนี้ก็ว่างเปล่าราวกับน้ำแข็งใส พลังปราณที่สะสมไว้ภายในหายไปสิ้น
เม็ดที่สอง เม็ดที่สาม...
ความเร็วในการหลอมรวมของเย่หานน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง ทั้งนี้ก็เป็นเพราะความทรงพลังของเคล็ดวิชาควบคุมมังกรเก้าสวรรค์
ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เขาก็หลอมรวมแก่นสัตว์ทั้งเจ็ดสิบสามเม็ดจนหมด พลังปราณที่สะสมในนั้นหลั่งไหลเข้าสู่ร่างของเย่หานทั่วทุกอณู
ใบหน้าของเขาเริ่มแดงระเรื่อ นั่นเป็นสัญญาณของเลือดลมที่พลุ่งพล่านจนยากจะกดเอาไว้
โชคดีที่หลังจากก้าวเข้าสู่ขั้นรวมปราณขั้นเก้าแล้ว การควบคุมสภาวะของตนเองก็ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น อีกทั้งเส้นลมปราณ กระดูก และเนื้อหนังก็แข็งแกร่งกว่าที่เคย จึงสามารถบังคับกดทับเลือดลมและพลังปราณที่ปั่นป่วนในร่างลงได้
เมื่อทำทั้งหมดนี้และกลับสู่สภาพปกติแล้ว เย่หานก็ออกจากที่แห่งนี้ กลับไปยังตึกเล็กที่อาจารย์พักอยู่