เย่หานเบือนสายตาไป ก็เห็นชายสองคนเดินมาจากไม่ไกล
“หืม?”
เพียงกวาดตามอง เย่หานก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งขั้นพลังเทพที่พลุ่งพล่าน
ทั้งสองคนนี้ไม่ด้อยไปกว่าหลี่ไข่ที่ตายไปแล้ว เมื่อดูจากอาภรณ์ที่ปักลวดลายดาวหกแฉกอันเป็นเอกลักษณ์ ก็เกรงว่าจะเป็นศิษย์ของสำนักสังสารวัฏ
ก็จริง เมืองอวิ๋นไป่ตั้งอยู่แทบเชิงเขาของสำนักสังสารวัฏ ยามปกติมีศิษย์ศิษยานุศิษย์ของสำนักไปๆ มาๆ ก็เป็นเรื่องปกติ
“เอ่ยตามอำเภอใจ ไฉนว่ากล่าวให้ร้าย?” เย่หานตอบอย่างเรียบเฉย
ที่นี่ไม่ใช่เมืองเหยียน อยู่ใต้จมูกของสำนักสังสารวัฏโดยแท้ หรือว่าศิษย์สำนักสังสารวัฏพวกนี้ยังจะชี้หน้าสั่งการ ใช้อำนาจกลั่นแกล้งผู้อื่นตามอำเภอใจ?
หากเป็นเช่นนั้นจริง วันนี้ภูเขาลูกนั้น จะไม่ขึ้นเสียก็แล้วกัน!
“บังอาจ เจ้ายังกล้าต่อปาก?” แววตาของทั้งคู่ฉายแววดุร้าย
คงดูออกว่าเย่หานและม่อชิงโหรวอ่อนล้าอยู่บ้าง คงต้องเดินทางข้ามหุบเขามายังที่แห่งนี้ ทั้งสองจึงไม่เกรงใจใดๆ เลย
เย่หานขมวดคิ้ว พลันระดมพลังปราณโดยไม่รู้ตัว
ขณะนั้น ม่อชิงโหรวเบือนใบหน้ามองผ่านๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ทุกวันนี้ ศิษย์สำนักสังสารวัฏโอหังถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”
“แล้วเจ้าจะทำไม ไอ้หนูนี่บังอาจ...…”
“เจ้า ดูคุ้นตานัก เจ้าเป็นผู้ใดกัน?” ทั้งสองคนหยุดชะงักทันทีโดยมิได้นัดหมาย จ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของม่อชิงโหรว
หนึ่งในนั้นพลันเผยสีหน้าหวาดหวั่น ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ “บัญชีหยินหยาง ม่อชิงโหรว?”