“เรื่องใหญ่?”
ดวงตาของเย่หานพลันเย็นเยียบขึ้นมาทันที
“ศาลาบังคับคดี รองเจ้าศาลาพาคนมาด้วยตนเอง เจ้าไปทำอะไรลงไป?” กู่วิ่นจู๋มองเย่หาน
“ข้าทำให้ลู่หยุนเซียวเป็นคนไร้ค่า!”
เย่หานหันไปมองม่อชิงโหรวที่อยู่ข้าง ๆ
ในเมื่อคนจากศาลาบังคับคดีมา ก็ไม่เกินกว่าเรื่องของหลี่ไข่กับลู่หยุนเซียว
หลี่ไข่ตายโดยไม่มีหลักฐาน เย่หานไม่กังวลแต่อย่างใด
แต่ลู่หยุนเซียวกลายเป็นคนไร้ค่า อิ่นเทียนซิ่วที่อยู่เบื้องหลังเขาคงไม่ยอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ ต้องใช้เรื่องนี้มาสร้างปัญหา
“เคราะห์หนีไม่พ้น ไปดูเถอะ”
กู่วิ่นจู๋กวาดตามองเย่หาน
ดูเหมือนนางคาดไม่ถึงว่าศิษย์เล็ก ๆ ที่ม่อชิงโหรวรับไว้ คนกระจอกที่มาจากเมืองเหยียน จะก่อความปั่นป่วนครั้งใหญ่ในสำนักสังสารวัฏได้ถึงเพียงนี้
ทั้งสามมาถึงเชิงยอดเขาจู๋วิ่นอย่างรวดเร็ว
ยอดฝีมือกลุ่มหนึ่งมารวมตัวกันอยู่ด้านหน้า ผู้นำหลายสิบคน แต่ละคนแผ่ไอสังหาร นัยน์ตาดุดัน แฝงเจตสังหารที่มองไม่เห็น เครื่องแต่งกายที่เย่หานเห็นนั้นคุ้นตายิ่งนัก
ผู้บังคับคดีจากศาลาบังคับคดีเมื่อวันนั้น ก็แต่งกายเช่นนี้
ด้านข้างนางมีสตรีผู้หนึ่งที่ทั้งร่างถูกปกคลุมด้วยแสงสีแดงเพลิง มีผ้าคลุมหน้า ไม่อาจเห็นใบหน้าที่แท้จริงได้
สตรีผู้นั้นมีฐานะสูงส่งยิ่ง ถูกผู้คนห้อมล้อม มีพลังกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมา เมื่ออีกฝ่ายมองมาทางนี้ผ่านผ้าคลุมหน้า เย่หานรู้สึกราวกับมีแรงกดดันที่ทำให้จิตวิญญาณสั่นสะท้าน
ศิษย์สำนักจำนวนมากหลบอยู่ไกล ๆ มองภาพนี้ด้วยความหวาดกลัว ศิษย์นอกหลายคนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เกรงว่าสายตาที่ไม่เหมาะสมจะถูกศาลาบังคับคดีจับไปเป็น "ตัวอย่าง"