ทั่วทั้งลานตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เสียงเข็มหล่นยังได้ยิน
สายตานับไม่ถ้วนจ้องรวมมาที่เย่หานเป็นจุดเดียว ทุกคนตะลึงงัน
นังแพศยา?
สองคำนี้ ใช้กับอิ่นเทียนซิ่ว?
แม้แต่ม่อชิงโหรวยังคาดไม่ถึงว่าเย่หานจะกล้าขัดขืนอิ่นเทียนซิ่วเพื่อนาง
"รนหาที่ตาย!"
อิ่นเทียนซิ่วเดือดดาลทันที ชักกระบี่ออกมาฟาดฟัน
ไอสังหารไร้ขอบแผ่ซ่าน กระบี่ในมือนางสั่นสะเทือน ล็อกเป้าหมายไปที่ศีรษะของเย่หาน
ฉึก...!
กระบี่ปราณทะลวงอากาศมา ระยะห่างหลายสิบจั้ง ปรากฏต่อหน้าเย่หานในพริบตา
บนเก้าอี้ล้อเลื่อน ม่อชิงโหรวเบิกตากว้าง พลังปราณทั่วร่างพลุ่งพล่านในทันที
แต่ในเวลานั้นเอง เย่หานก้าวออกไปข้างหน้า หมัดเดียวสะท้านฟ้า
ตูม!
รังสีหมัดปะทุ พลังเลือดดั่งมังกร!
แม้เผชิญหน้ากับศิษย์ในรุ่น ทั้งยังเป็นผู้อยู่ลำดับหนึ่งในบัญชีหยินหยางแห่งศิษย์ในที่น่าหวั่นเกรง
แต่ในยามนี้ เย่หานยังคงไร้ความหวาดกลัว!
มีเพียง...ความสะใจถึงขีดสุด!
คนที่จิตใจอ่อนแอขลาดเขลา จิตวิญญาณก็พิการ กระดูกสันหลังก็คดงอ เจตจำนงก็ต่ำต้อย
หนทางแห่งยุทธ์ จิตใจไร้พ่าย จึงจะก้าวขึ้นสู่ฟ้าทีละขั้น!
แล้วอิ่นเทียนซิ่วจะเป็นอย่างไร?
ผู้ใดก็ไม่อาจเหยียบหัวข้าเย่หานและถ่ายหนักใส่
เสียงระเบิดสนั่นดังก้อง ประหนึ่งฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ
ภายใต้สายตาที่ทุกคนไม่อยากเชื่อ เย่หานชกกระบี่ปราณของอิ่นเทียนซิ่วแตกกระจายด้วยหมัดเดียว
แม้แต่อิ่นเทียนซิ่วยังนึกไม่ถึงว่า กระบี่ของนางนี้ แมลงตัวจ้อยในขั้นพลังเทพระดับสองจะรับเอาไว้ได้
แม้จะว่าไปแล้ว อิ่นเทียนซิ่วที่เดือดดาลก็ยังเก็บแรงไว้บ้าง ยังไม่ได้คิดจะสังหารเย่หานจริงๆ
อย่างไรเสียเย่หานก็ยังมีประโยชน์ ใช้ข่มขู่ม่อชิงโหรวได้