br />ผัวะ!!!
ในชั่วพริบตา รอยฝ่ามือก็ประทับลงบนใบหน้าของลู่หยุนเซียวอย่างแรง
ลู่หยุนเซียวกระอักเลือดฟูมปาก นอนฟุบราบกับพื้น สภาพน่าอนาถใจ
ตอนนี้เขากลายเป็นคนไร้ค่า ไร้พลังปราณปกป้องกาย ทำได้เพียงกัดฟันทน แม้แต่เสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดยังไม่กล้าเล็ดลอดออกมา
หากเย่หานได้มาเห็นภาพตรงหน้า คงยากจะเชื่อว่าบุรุษผู้ก้าวร้าวปราศจากผู้ใดเทียบเคียงเมื่อไม่กี่วันก่อน ณ เวลานี้กลับต่ำต้อยยิ่งกว่าสุนัขเลี้ยง มีแต่คนคอยตบตี
สตรีผู้มาเยือนมีทรวดทรงองค์เอวอรชร เกศทิ้งตัวยาว ใบหน้างดงาม ทว่าภายในดวงตาคู่นั้นแฝงความหยิ่งทะนงตั้งแต่กำเนิด และที่โดดเด่นกว่านั้นคือความรังเกียจอย่างรุนแรงที่ส่งให้ลู่หยุนเซียวและเซียวเฉิน
"ขอให้ศิษย์พี่หญิงหวังฝากบอกเล่า ช่วยข้าขอเมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ทำลายฟ้าคืนกำเนิดจากศิษย์พี่อิ๋นสักหนึ่งเม็ดเถิด!"
ลู่หยุนเซียวเอ่ยปาก ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มประจบสอพลอต่อสตรีตรงหน้า แม้ถูกตบไปหนึ่งฉาด แต่หารู้จักความอัปยศไม่ กลับถือเป็นเกียรติเสียอีก
"ไส้เดือน! ไปให้พ้น!"
ศิษย์พี่หญิงหวังกวาดสายตามองลู่หยุนเซียว:
"เมล็ดพันธุ์ศักดิ์สิทธิ์ทำลายฟ้าคืนกำเนิดเป็นยาชั้นสูงระดับสวรรค์ ล้ำค่ายิ่งนัก เรื่องแค่นี้เจ้ายังทำไม่ได้ เจ้าคิดว่าเจ้าคู่ควรให้ศิษย์พี่อิ๋นออกหน้า ลงทุนมหาศาลเพื่อขอยาให้เจ้าหรือ?"
"แต่ว่า... ข้าทำเพื่อนางนะ" ลู่หยุนเซียวทั้งงุนงงและเจ็บปวด
"เจ้าคุกเข่าอยู่ที่นี่นานแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ อย่าเอาหน้าไปทนรับความอัปยศเลย หากทำให้ศิษย์พี่อิ๋นไม่พอใจขึ้นมา ก็รับผลกรรมเอาเองเถิด" ศิษย์พี่หญิงหวังเอ่ยจบก็หันไปมองเซียวเฉินที่อยู่ข้าง ๆ
ลู่หยุนเซียวสิ้นหวังถึงขีดสุด วิญญาณราวกับหลุดออกจากร่างในบัดดล เขารู้ดีว่าชีวิตตนจบสิ้นแล้ว