สำนักเหยียนหยาง โถงกลาง!
“ทูตหลี่ เรื่องนี้จะผ่อนปรนหน่อยไม่ได้หรือ”
“ขั้นพลังเทพ แค่นี้ก็เป็นอาจารย์ในสำนักเหยียนหยางได้แล้ว”
เย่หานมาถึงนอกโถง ก็ได้ยินเสียงจนปัญญาของเจ้าสำนักซูเซียวชางดังมาจากในโถงทันที
“ผ่อนปรน? ซูเซียวชาง เจ้าคิดว่ากฎของสำนักสังสารวัฏเป็นอะไร”
เสียงเย็นชาและเฉียบขาดของคนหนุ่มดังขึ้น “หากไม่มีผู้ใดเข้าสู่ขั้นพลังเทพ ข้าก็ควรกลับแล้ว จะได้ไม่เสียเวลา”
ตอนนั้นเอง เย่หานก็ได้ยินเสียงอาจารย์ดังขึ้น “หลี่ไข่ สำนักสังสารวัฏข้ารู้ดี ไม่มีกฎเช่นนี้ เจ้าเป็นเพียงศิษย์ธรรมดาที่รับผิดชอบเรื่องนี้ กลับกล้าตั้งกฎเอง”
“ม่อชิงโหรว!”
เสียงของคนหนุ่มเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยทันที “เจ้าดูถูกฐานะศิษย์ธรรมดาของข้าหรือ เจ้าเองก็เป็นเพียงผู้พ่ายแพ้ที่ถูกขับไล่เมื่อเก้าปีก่อน ยังกล้ามาพูดถึงกฎของสำนักสังสารวัฏ”
เย่หานที่อยู่นอกโถงอดกำหมัดแน่นไม่ได้ แล้วก้าวเข้าไปในโถง
เขาเห็นคนหนุ่มอายุประมาณยี่สิบสามยี่สิบสี่นั่งขัดสมาธิบนสุดของโถงอย่างเด่นชัด แม้แต่เจ้าสำนักซูเซียวชางก็ได้แต่หลบไปนั่งด้านข้าง
คนหนุ่มโอหังอาละวาด พูดจาไม่ยั้งคิด “ส่วนกฎของสำนัก คำพูดของศิษย์พี่เฟิงก็คือกฎ คำพูดของศิษย์พี่หญิงอิ๋นก็คือกฎ หากเจ้าไม่พอใจ ก็ไปฟ้องที่สำนักสังสารวัฏ แล้วดูซิว่าจะก่อคลื่นอะไรได้”
ทั้งโถงตกอยู่ในความเงียบทันที ทุกคนแหงนมองหลี่ไข่ แต่แม้แต่เจ้าสำนักก็ไม่กล้าพูดมาก
เรื่องเกิดต้องมีเหตุ ลมไม่พัดคลื่นไม่เกิด!
ซูเซียวชางรู้ฐานะของม่อชิงโหรวดี ข้อจำกัดที่ว่าครั้งนี้ต้องมีผู้เข้าสู่ขั้นพลังเทพจึงจะไปสำนักสังสารวัฏได้ แท้จริงก็เพื่อกลั่นแกล้งคู่อาจารย์ศิษย์ม่อชิงโหรว