ทั่วทั้งลานเงียบสงัด ใจผู้คนสั่นสะเทือน
อิ่นเทียนซิ่วเพ่งมองเย่หานผ่านผ้าคลุมหน้า ร่างกายเต็มไปด้วยเจตนาสังหารอันเดือดพล่าน
ในชั่วพริบตานั้น นางมีความหุนหันพลันแล่นที่จะประหารเย่หานเสียเดี๋ยวนั้น โดยไม่สนใจผลลัพธ์ใด ๆ ทั้งสิ้น
แต่ในเสี้ยววินาทีต่อมา นางเหลือบเห็นม่อชิงโหรวที่อยู่ไม่ไกล เหตุผลก็เอาชนะจิตสังหารในใจได้ในทันที
"เย่หาน ข้าชื่นชมความกล้าหาญของเจ้า"
จู่ ๆ อิ่นเทียนซิ่วก็สงบนิ่งอย่างยิ่ง "อย่างไรก็ตาม สำนักสังสารวัฏมีอัจฉริยะนับไม่ถ้วน คนกระจ้อยร่อยอย่างเจ้านับเป็นอะไรไม่ได้ อย่าว่าแต่ทั้งเขตดินแดนโบราณไท่ซวีเลย การที่เจ้าท้าร้ายข้าผู้เป็นที่หนึ่งแห่งบัญชีหยินหยาง ข้าจะไม่ถือสาหาความ"
กล่าวจบ อิ่นเทียนซิ่วหันไปทางศาลาฉิว "ศาลาฉิว ลงโทษเด็กนี่ให้เข้าสู่โลกเวทย์อเวจีสามเดือน เป็นอย่างไร"
ศาลาฉิวจ้องมองเย่หานอย่างลึกซึ้ง "ข้อเสนอนี้ไม่เลว ยุติธรรม เหมาะสม!"
"ไม่ได้!"
ม่อชิงโหรวเอ่ยขึ้นตรง ๆ
นางมองไปที่ศาลาฉิว "เย่หานเป็นเพียงศิษย์ขั้นพลังเทพ การเข้าสู่โลกเวทย์อเวจีไม่มีแบบอย่างมาก่อน"
ศาลาฉิวยิ้มออกมา "ม่อชิงโหรว ถึงแม้เจ้าจะเคยเป็นบุคคลผู้โด่งดังในหมู่ศิษย์ในรุ่น แต่ก็ไม่สามารถบงการข้า ฉิวหลิง รองเจ้าสำนักศาลาบังคับคดีได้"
"ถูกต้อง!"
อิ่นเทียนซิ่วมองม่อชิงโหรวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "การที่เขาเข้าโลกเวทย์อเวจีนั้นยุติธรรมอย่างยิ่ง หลังจากออกมาในสามเดือน ก็ไม่กระทบต่อการเข้าร่วมประชุมสำนักของเขา"
ไม่รอให้ม่อชิงโหรวตอบ อิ่นเทียนซิ่วกล่าวอีกว่า "อย่างไรก็ตาม หากเจ้าสามารถนำหยกอัคคีสุริยาครึ่งก้อนนั้นมาให้ข้า ด้วยความสัมพันธ์ของเรา ข้าก็พอจะดูแลให้บ้าง ลดโทษให้เขา"