"เย่หานเจ้า..."
ลู่หยุนเซียวกลั้นอยู่ครู่ใหญ่ ก็ไม่อาจเปล่งวาจาใดออกมาได้อีก
ไม่รู้จะโต้ตอบอย่างไร เขาค่อนข้างมึนงง การกระทำของเย่หานทำลายแผนการทั้งหมดของเขาพังทลาย
ศพของหลี่ไข่พบเจอแล้วจริง ทว่าเย่หานในวันนั้นไม่มีทางมีพลังสังหารหลี่ไข่ได้ ส่วนใหญ่คงเป็นม่อชิงโหรวลงมือ แต่แท้จริงกลับไร้หลักฐาน
เดิมทีก็เพียงข่มขวัญเย่หานสักหน่อย กระทุ้งทางจิตวิญญาณ บีบบังคับให้เย่หานไปให้ม่อชิงโหรวยอมอ่อนข้อเท่านั้น
ใครจะรู้ เย่หานกลับส่งเสียงดังเพียงนี้ เกรงกลัวผู้อื่นไม่รู้เรื่องนี้ ถึงกับยอมรับซึ่งหน้า?
สามหมัดทุบหลี่ไข่ตาย ล้อเล่นหรือ?
ต่อให้เป็นลู่หยุนเซียวเอง ก็ไม่มีความเป็นไปได้ที่จะสามหมัดสังหารหลี่ไข่
"วันนี้เจ้ากล้าบุกมาถึงยอดพลังเทพ ที่นี่คือสุสานของเจ้า!"
สุ้มเสียงของเย่หานดังขึ้นอีกครั้ง ประกาศิตต่อลู่หยุนเซียวโดยตรง
ตูม!!!
ฉับพลันนั้น เย่หานลงมือ หมัดหนึ่งซัดออกดังสนั่น
ร่างของเขาพุ่งออกไป ดุจพยัคฆ์ร่างคนถือกำเนิด ในชั่วพริบตาหมัดเดียวล็อกเป้าหมายลู่หยุนเซียว
เนี่ยหย่วน จ้าวอีเจี้ยน เหอชิงเฟิง สามคนที่นอนอยู่บนพื้นก็ตาค้างเช่นกัน มองดูภาพนี้ด้วยความตะลึงงัน
พวกเขาเคยประจักษ์ความเด็ดขาดของเย่หานที่สังหารโอวหยางเจิ้งในยอดเขาเผ่าปีศาจมาแล้ว แต่นั่นเป็นในยอดเขาเผ่าปีศาจซึ่งถูกบังคับให้ลงมือ และไม่มีผู้อื่นล่วงรู้
ทว่าที่นี่คือภายในสำนัก เป็นยอดพลังเทพ แสงจันทร์แพรวพราว กลางสายตาผู้คน!
หมัดพยัคฆ์เสือดาว หมัดแรก: พยัคฆ์ดุร้ายออกจากเขา
ลู่หยุนเซียวเร่งระดมพลังปราณเข้าต่อต้าน แต่ระหว่างที่ทั้งสองปะทะกัน ลู่หยุนเซียวกลับถูกตีถอยกระเด็นสามก้าว ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุดในบัดดล