ลู่หยุนเซียวอารมณ์เสียถึงขีดสุด
เขาคาดไม่ถึงเลยว่าไอ้ศิษย์พลาธิการกระจอกที่ตนเหยียบย่ำตามอำเภอใจ เพียงไม่กี่วันกลับมาแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
“ว่าไง ลู่หยุนเซียว ยอมจำนนหรือไม่” เย่หานมองเขาอย่างเย็นชา
“ข้าไม่ยอม!”
ลู่หยุนเซียวร้องเสียงแหลม “เจ้าต้องเป็นไส้ศึกแน่ เย่หาน ข้าดูเจ้าได้อย่างทะลุปรุโปร่งแล้ว เจ้าเสร็จแน่”
“ไม่ยอม ข้าก็จะตีจนกว่าเจ้าจะยอม!”
เย่หานก้าวไปข้างหน้า หมัดเดียวกระแทกลงไปทันที
ตูม!!!
พลังคลั่งที่เจือด้วยพลังเทพซัดเข้าใส่ร่างลู่หยุนเซียว
ลู่หยุนเซียวกรีดร้อง พลังของเย่หานหาใช่สิ่งที่ผู้ฝึกตนขั้นพลังเทพระดับสามอย่างเขาจะจินตนาการถึงได้
“ไม่ยอมใช่ไหม”
เย่หานซัดอีกหมัดลงไป ฟันหลายซี่ของลู่หยุนเซียวกระเด็น
เมื่อเห็นเย่หานชกต่อยไม่ยั้งอย่างไม่เกรงกลัว บรรดาศิษย์พลาธิการที่อยู่โดยรอบต่างตะลึงงัน
ภาพนี้ไม่เพียงไม่เคยเห็น แม้แต่ฟังยังไม่เคยได้ฟัง
ศิษย์นอกผู้ยิ่งยะโสอย่างลู่หยุนเซียว ที่มีขั้นพลังเทพระดับสาม ถูกศิษย์พลาธิการที่เข้าสำนักได้ไม่กี่วันกระทืบอย่างหนัก ชนิดไม่มีทางโต้ตอบ
“ไอ้ขยะ!”
“เข้าสำนักสิบกว่าปี ก็ยังเป็นแค่ศิษย์นอก”
“ใช้ชีวิตด้วยการเป็นลูกไล่ให้คนอื่นทุกวัน มาสำแดงเดชาวามเหนือศิษย์พลาธิการรึ”
เย่หานมีสีหน้าแน่วแน่ “เจ้าส่งตัวเองมาถึงที่ ก็คือรนหาที่ตาย อย่างไรเสียแม้วันนี้เจ้าไม่มาหาข้า แต่ข้าก็จะไปหาเจ้า เพื่อสังหารเจ้าด้วยมือข้าเอง ให้เจ้าได้รู้ว่าบางคนนั้นหาเรื่องได้ แต่บางคนหาเรื่องไม่ได้”
ลู่หยุนเซียวเต็มหน้าไปด้วยเลือด พลังปราณทั่วร่างถูกตีจนแตกซ่าน หมดเรี่ยวแรงต่อต้านเสียแล้ว บัดนี้เขาฝืนลืมตา ส่งสายตาอาฆาตมองเย่หาน