พิภพนี้มีขุนเขาและหุบเหวนับพัน ภูผายักษ์ทอดยาวดุจมังกร
เป็นเพราะร่องรอยผู้คนน้อยนักในระยะยาว ทุกสิ่งในหล้าจึงเต็มไปด้วยความรู้สึกเก่าแก่ดึกดำบรรพ์และปรักหักพัง
เย่หานหมุนเวียนพลังปราณ ฝีเท้าดั่งลม ข้ามผ่านแผ่นดินกว่าร้อยลี้
ในที่สุดเขาก็เห็นสายเลือดไหลริน ซากกระดูกเผ่าปีศาจนอนทับถม ดูเหมือนตายมาได้สองสามวัน
"รอยดาบ?"
เย่หานพบว่าเผ่าปีศาจที่ตายนี้ถูกกระบี่ยุทธ์ทำร้าย มิใช่การต่อสู้กันเองของเผ่าปีศาจ หรือถูกปิศาจสังหาร
แม้โลกเวทย์อเวจีจะมีผู้มาเยือนน้อย แต่เย่หานรู้ดีว่าศิษย์ในบางคนที่แข็งแกร่ง ปราศจากความหวาดเกรง ถึงขั้นบากบั่นอยู่ที่นี่เป็นเวลานานดั่งนักบวชสันโดษ ก็เพื่อผ่านประสบการณ์ภยันตราย ฝนปรือตนเอง และหลอมรวมวิถีวรยุทธ์
"นรกของผู้อ่อนแอ!"
"สรวงสวรรค์ของผู้แข็งแกร่ง!"
เย่หานอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดเช่นนี้
ในโลกภายนอกเขาถูกรบกวนจนไม่อาจฝึกฝนอย่างสงบได้
แต่เมื่อเข้ามาในนี้ เขาสามารถปลดปล่อยสุดกำลัง ต่อสู้กับเผ่าปีศาจและปิศาจอย่างเต็มอิ่ม เพื่อหล่อหลอมทุกสิ่งในตนเอง
คงเป็นเพราะอยู่ห่างจากทางเข้า และลึกเข้ามาในนี้ เมื่อเย่หานเดินทางต่อไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคำรามของเผ่าปีศาจและปิศาจ
ระหว่างทางล้วนพบเห็นซากกระดูกของเผ่าปีศาจและปิศาจเป็นระยะ
มีเผ่าปีศาจทรงพลังระดับสาม ระดับสี่ กระทั่งระดับห้าหกที่ได้กลิ่นของเย่หานเข้ามา แต่ล้วนถูกสองหมัดของเขาต่อยตาย
ในวันนั้นที่ยอดเขาเผ่าปีศาจ เผ่าปีศาจระดับห้าก็สร้างปัญหาใหญ่หลวงแก่เย่หานได้ แต่บัดนี้เขาบรรลุขั้นพลังเทพระดับสาม เผ่าปีศาจระดับห้าเช่นนี้แม้แต่สามหมัดของเขาก็ไม่อาจทานทน
ระดับเจ็ด!
ในการคาดการณ์ของเย่หาน มีเพียงเผ่าปีศาจระดับเจ็ดเท่านั้นที่มีคุณสมบัติจะประมือกับเขาซึ่งๆ หน้า และต่อสู้เป็นตาย