การต่อสู้ในป่าดำเนินไปอย่างดุเดือด
เนี่ยหย่วนและพวกอีกสองคนร่วมมือกันโจมตี สังหารหมีคลั่งพิภพปฐพีระดับสามไปได้อย่างทุลักทุเล
ทันใดนั้น เมื่อทั้งสามหันกลับมา พวกเขาก็พลันตกตะลึงจนนิ่งงัน
ไม่ไกลจากพวกเขา เย่หานกำลังเช็ดคราบเลือดจากมืออย่างใจเย็น พลางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ส่วนบนพื้นมีซากของหมีคลั่งพิภพปฐพีนอนตายอยู่ถึงสี่ตัว
"เจ้านี่มันปีศาจรึ?" เหอชิงเฟิงหลุดปากออกมา
นี่มันสิ่งที่มนุษย์ทำได้งั้นหรือ?
พวกเขาอุตส่าห์พยายามอย่างยากลำบากเพื่อฆ่าหมีคลั่งพิภพปฐพีแค่ตัวเดียว นึกว่าจะรอดพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้ แล้วจู่ๆ เย่หานก็ฆ่าอีกสี่ตัวที่เหลือเรียบ?
"พลังต่อสู้ระดับขั้นพลังเทพ!"
"เย่หาน เจ้ามีพลังต่อสู้ระดับขั้นพลังเทพด้วยหรือ ยอดอัจฉริยะเช่นเจ้า เหตุใดจึงมาอยู่กับพวกเราที่เป็นศิษย์พลาธิการ?"
หลังจากเงียบงันไปหลายลมหายใจ เนี่ยหย่วนก็เอ่ยขึ้น
"ข้ามิใช่ยอดอัจฉริยะ!" เย่หานส่ายหน้า
ยอดอัจฉริยะที่แท้จริง อายุสิบสองสิบสามก็บรรลุขั้นรวมปราณขั้นแปดขั้นเก้าแล้ว เมื่อถึงวัยเดียวกับเย่หาน ก็สามารถก้าวสู่ขั้นพลังเทพได้
ในบรรดาศิษย์นอกของสำนักสังสารวัฏก็มีคนเช่นนั้นอยู่
"นี่เจ้ายังไม่นับว่าอัจฉริยะอีกหรือ? พวกเราสามคนรวมกัน เกรงว่าคงไม่รอดหมัดเดียวของเจ้าด้วยซ้ำ?" เหอชิงเฟิงมองเย่หานอย่างแปลกประหลาด หมายความว่าเจ้าอย่าถ่อมตนให้มากนัก
"บันทึกลับไท่ซวีเคยกล่าวไว้ ว่าแต่เดิมเฟิงอู๋เหลียงอายุสิบสองก็บรรลุขั้นรวมปราณขั้นเก้าแล้ว เมื่ออายุสิบหกเป็นผู้ใหญ่ ก็บรรลุถึงขั้นพลังเทพขั้นแปดแล้ว รวมทั้งศิษย์นอกบางคนที่เป็นอัจฉริยะระดับขั้นพลังเทพ ที่จริงอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับพวกเราเท่านั้น" เย่หานกล่าว