"ซวยชิบหาย!"
เย่หานเคลื่อนกายฝ่าวงกตแมกไม้ ใจสาปส่งไม่หยุด
เผ่าปีศาจระดับห้า สิ่งมีชีวิตทรงพลังเสมอด้วยขั้นพลังเทพสาม แท้จริงไม่ควรปรากฏอยู่แถบนอกของยอดเขาเผ่าปีศาจเลย
ไฉนจึงมาปรากฏตรงหน้าพอดิบพอดี? ร้ายกว่านั้น เจ้าสัตว์นี้ยังพุ่งเป้ามาที่เขาผู้มีพลังเลือดแข็งแกร่งที่สุดเพียงผู้เดียว
หากไม่เป็นเช่นนั้น เย่หานก็คงไม่จำเป็นต้องช่วยเนี่ยหย่วนกับอีกสองคนนั้น ต้องแลกด้วยชีวิตตนเพื่อช่วยสามคนนั่น? เขายังไม่สูงส่งถึงขั้นนั้น
"โฮก...!"
เสียงคำรามของเสือเขี้ยวกระบี่น้ำแข็งดังต่อเนื่อง ยิ่งคลั่งขึ้นเรื่อย ๆ
บาดแผลที่หน้าอกระหว่างไล่ล่าดุเดือดขยายวงกว้าง เลือดสดไหลทะลักไม่หยุด เปรอะเปื้อนเกล็ดและขน
"เจ้าสัตว์นี้เลือดไหลจนหมด คาดว่าคงล้มลงในไม่ช้า" เย่หานคาดการณ์เงียบ ๆ
เผชิญหน้ากันตรง ๆ นั้นเป็นไปไม่ได้ เว้นเสียแต่ตนเองจะก้าวเข้าสู่ขั้นพลังเทพ ณ บัดนี้!
เย่หานหาได้อยากตาย ฝ่ามือเดียวของเสือเขี้ยวกระบี่น้ำแข็งนี้ฟาดลงมา น่ากลัวยิ่งกว่านักยุทธ์ขั้นพลังเทพบางคนใช้วรยุทธ์เสียอีก
นับว่าโชคดีที่อิทธิฤทธิ์อันเกรียงไกรของเสือเขี้ยวกระบี่น้ำแข็งแผ่กว้าง สะท้านขุนเขา ระหว่างไล่ล่ามาตลอดทาง เผ่าปีศาจและพวกปิศาจต่างหลบลี้หนีหาย ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย ทำให้นายน้อยเย่หานลดเรื่องยุ่งยากไปได้มาก
…
ฉัวะ…!
ทันใดนั้นเอง กระบี่ปราณอันเยียบเย็นสายหนึ่งฟาดลงมาจากฟากฟ้า
เลือดรดแผ่นดิน เสียงคำรามโหยหวนก้องขึ้นด้านหลังเย่หาน เสือเขี้ยวกระบี่น้ำแข็งตัวที่ไล่ล่าคลุ้มคลั่งมาหยุดชะงักในพริบตา ก่อนกระแทกกายร่วงลงดังสนั่น