"เนี่ยหย่วน!"
"ขอร้องเจ้าด้วยเถิด ปล่อยข้าไป"
โจวเฟิ่งรีบคุกเข่าต่อหน้าเนี่ยหย่วน ดูน่าสงสารยิ่ง
"ข้ากับเจ้าไม่มีเรื่องบาดหมาง แถมยังช่วยชีวิตเจ้าไว้ เหตุใดเจ้าจึง..." เนี่ยหย่วนยังคงพูดอยู่
ในเวลานี้ จ้าวอีเจี้ยนที่ยืนอยู่ข้างเย่หานก็พุ่งเท้าออกไปหนึ่งก้าว กระบี่พุ่งแทงออกไป คอของโจวเฟิ่งมีเลือดไหลซึม ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
พลังชีวิตของนางพลันอ่อนแรงลง ทนอยู่ได้เพียงไม่กี่ลมหายใจก็ดับสูญสิ้น ร่างทั้งร่างล้มลงกับพื้น ดวงตายังเบิกกว้าง
"เนี่ยหย่วน เจ้ายังลังเลอะไรอีก?" จ้าวอีเจี้ยนตวาดขึ้นหลังจากสังหารโจวเฟิ่ง
เสียงนี้ราวกับทุบหัวให้รู้สำนึก ทำให้เนี่ยหย่วนที่ลังเลไม่หยุดพลันตระหนักขึ้นมา มองดูโจวเฟิ่งที่ตายอยู่บนพื้น สีหน้าเขาเปลี่ยนไปมา
ตายแล้ว?
ศิษย์นอกขั้นพลังเทพผู้สูงส่ง ตายต่อหน้าตนเองเช่นนี้
"โจวเฟิ่งหญิงชั่วช้านี่ ไม่เคยเห็นพวกเราเป็นคนเลย เจ้ายังไม่เข้าใจอีกหรือ?"
"อย่าลืมไป พวกเราเป็นแค่ศิษย์พลาธิการไม่กี่คน ในสำนักอ่อนแอจนน่าสงสาร ใครก็ตามมีสิทธิ์เหยียบย่ำพวกเราได้" จ้าวอีเจี้ยนมองศพบนพื้น "เจ้าคงไม่คิดจริง ๆ ว่ากลับไปแล้วโจวเฟิ่งจะไม่หาทางฆ่าเจ้ากระมัง?"
"ขะ...ข้ารู้ แต่นี่มันสองชีวิตนะ" เนี่ยหย่วนหน้าซีดเผือด
"ชีวิตพวกเขาก็ชีวิต ชีวิตพวกเราก็ไม่มีความหมายหรือ?" จ้าวอีเจี้ยนมองเนี่ยหย่วน
"พอแล้ว!"
เย่หานเอ่ยแล้ว "ตายแล้วก็ฝังเสียเถิด อย่าให้เกิดเรื่องร้าย มีคนสืบมาถึงเรา"
เนี่ยหย่วนทั้งสามพยักหน้าง้ำ ๆ รีบฝังโอวหยางเจิ้งกับโจวเฟิ่งลง
"พี่เย่หาน ข้า..."
เนี่ยหย่วนมาอยู่ต่อหน้าเย่หาน พูดตะกุกตะกัก ดูอับอาย "ข้าไม่สมควรไปช่วยพวกเขาเลย"