เย่หานก้าวเข้าสู่โถงชั้นในอีกครั้ง
ทันทีที่ย่างกรายเข้าไปในโถงชั้นใน กลิ่นเลือดที่เข้มข้นฉุนเฉียวก็ลอยมาแตะจมูกของเย่หาน
ร่างไร้วิญญาณสี่ร่างนอนเรื่อยอยู่ ณ ที่นั้น ล้วนสวมอาภรณ์ของศิษย์สำนักสังสารวัฏ และเพิ่งสิ้นชีพไปไม่นาน
นอกนั้นก็มีเพียงโต๊ะหินและเก้าอี้หินธรรมดาสามัญ ไม่มีสิ่งใดอื่นอีก
ตอนนี้เย่หานพอจะคาดเดาเหตุที่จ้าวลี่และพรรคพวกบาดเจ็บสาหัสได้แล้วว่า พวกเขาฝ่าฟันเข้ามาในสุสานวรยุทธ์ตลอดทาง และยังต่อสู้กับบุคคลทั้งสามนี้ จึงย่อมต้องสูญเสียพลังไปเป็นธรรมดา
“จ้าวลี่!”
ตาของเย่หานฉับพลันหดตัวลง
พรรคพวกของจ้าวลี่เป็นผู้ชนะในบั้นปลาย และในหมู่คนเหล่านี้ จ้าวลี่เองก็มีพลังแข็งแกร่งที่สุด
หากมีของวิเศษใดอยู่ ก็มีความเป็นไปได้ยิ่งนักที่จะอยู่กับเขา
เมื่อคิดได้ดังนี้ เย่หานก็รีบเดินออกจากโถงชั้นใน ไปยังเบื้องหน้าร่างของจ้าวลี่
อาภรณ์บนศพล้วนขาดวิ่น ย่อมไม่อาจซ่อนของวิเศษใดไว้ได้
แต่ว่า เมื่อตรวจดูจ้าวลี่อีกครั้ง สายตาของเย่หานก็จดจ้องไปยังข้อนิ้วกลางข้างซ้ายในไม่ช้า
แหวนวงหนึ่ง!
แหวนสีฟ้าครามดังน้ำวงหนึ่ง บนนั้นมีจารึกอักขระบางลายที่เย่หานไม่อาจเข้าใจได้สลักอยู่
“แหวนจารึกอักขระ?”
เย่หานลูบขมับ ก่อนจะถอดมันลงมา
ตั้งแต่เข้าสำนักสังสารวัฏ เย่หานได้พบกับค่ายกลจารึกอักขระบ่อยครั้ง ดังนั้นจึงพอรู้เรื่องนี้จากการอ่านบันทึกลับไท่ซวีมาบ้างเล็กน้อย
วิถีแห่งจารึกอักขระ แม้จะแตกต่างจากวิถีวรยุทธ์ แต่ก็มหัศจรรย์นัก
ด้วยการอาศัยจารึกอักขระ สามารถรวบรวมค่ายกลมากมาย หรือเพิ่มพลังแก่อาวุธและชุดเกราะ หรือแกะสลักตราประทับของวิเศษพิเศษบางอย่าง เช่น ผลึกแก้วสนทนา หรืออย่างแหวนมิติ เป็นต้น