“สุสานวรยุทธ์โบราณกาล เด็กนี่ช่างมีวาสนายิ่งนัก!”
“นี่คือสุสานที่ราชันจิ่วโยว เจ้าผู้ครองราชวงศ์สุริยันจันทราเมื่อสามพันปีก่อนหลงเหลือไว้ หากได้เคล็ดวิชาสุริยันจันทรากับพลังฟ้าดินมา นั่นย่อมเป็นโชคอันยิ่งใหญ่สะเทือนฟ้าดิน”
เสียงของสตรีผู้หนึ่งดังแว่วมาไม่ขาดสาย นางคล้ายกำลังพร่ำบ่นกับตนเอง
กล่าวมาถึงตอนท้าย สตรีนางนั้นก็เอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า “ไม่รู้ว่าเรื่องที่ศิษย์พี่หญิงอิ๋นกำลังทำนั้นคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว?”
“ตามความเร็วในการเปลี่ยนแปลงของเด็กนี่ สามเดือนเมื่อครบกำหนด เกรงว่าคงจะก้าวเข้าสู่ขั้นระเบิดปราณแล้ว? รอให้ศิษย์พี่หญิงอิ๋นได้หยกอัคคีสุริยามา ข้าควรจะยับยั้งเย่หานให้เร็วขึ้น หรือไม่ก็จัดการเสียให้สิ้นเรื่อง”
คำพูดที่ต่อเนื่องกันเป็นชุด ล้วนถูกเย่หานฟังจนเข้าหูทั้งหมด
ผ่านไปราวสี่สิบลมหายใจ เย่หานก็เห็นสตรีผู้หนึ่งนุ่งห่มชุดสีชมพูเข้ามายังที่แห่งนี้
“ช่วย…ช่วยด้วย!”
“มีศิษย์พี่จากสำนักไหนอยู่แถวนี้บ้าง ช่วยข้าด้วย”
เมื่อสตรีนางนั้นปรากฏตัว ก็ดูตื่นตระหนกยิ่ง รีบร้อนก้าวเท้า ราวกับพบเจอกับสิ่งน่าหวาดกลัวอย่างใหญ่หลวง
วินาทีที่เห็นเย่หาน นางก็ดีใจจนสุดจะบรรยาย “ศิษย์พี่ท่านนี้ ช่วยข้าด้วย”
“อืม?”
เย่หานมองไปที่สตรีนางนั้น “เจ้าคือ?”
“ข้าชื่อหวังหรง เป็นศิษย์นอกของสำนัก เข้ามาฝึกฝนในโลกเวทย์อเวจี ไม่คิดว่าจะถูกปิศาจขั้นระเบิดปราณหลายตนไล่สังหาร” สตรีเอ่ยปาก ดูอ่อนแอยิ่งนัก
“ที่แท้ก็ศิษย์พี่หญิงหวังหรงนี่เอง”
เย่หานพยักหน้า “ไม่เป็นไร ภายในสุสานวรยุทธ์แห่งนี้ ปิศาจไม่อาจย่างกรายเข้ามา เผ่าปีศาจชั้นสูงด้านนอกก็ถูกฆ่าหมดแล้ว ชั่วคราวนี้ปลอดภัย”
“อื้มๆ!”
สตรีผู้เรียกตนว่าหวังหรงรีบตอบรับ ดูเหมือนจะผ่อนคลายลงไม่น้อย