ฉึบ!!!
กระบี่ปราณสายหนึ่งฟาดฟันลงมาจากฟากฟ้า อยู่ห่างจากร่างของเย่หานเพียงสามชุ่น
เขารู้สึกได้ถึงแผ่นหลังที่ถูกคมกระบี่ปราณฉีกกระชาก ไอเย็นเสียดแทงถึงกระดูก สั่นสะท้านจนสยอง
“เย่หาน หากเจ้าคุกเข่าขอขมาเดี๋ยวนี้ ข้าจะให้โอกาสเจ้ามีชีวิตอยู่”
บนท้องนภา หลัวเทียนเจิงยืนอยู่บนหลังเสือดาวเมฆเหินฟ้า มุมปากยกยิ้มเย้ยหยัน
หลัวเทียนเจิงตวัดกระบี่ออกดั่งแมวเล่นกับหนู
“หลัวเทียนเจิง หากเจ้าสำนึกตัวได้ทันเวลา คุกเข่าต่อหน้าข้าแล้วตบปากตัวเองร้อยที ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป” เย่หานมิยอมอ่อนข้อให้
ความคิดของเขาแปรเปลี่ยนนับไม่ถ้วน กลเม็ดผุดขึ้นมามากมาย ทว่ากลับถูกลบเลือนไป เพราะช่องว่างห่างกันเกินไปหาโอกาสใดมิได้เลย
โดยเฉพาะเสือดาวเมฆเหินฟ้านั่น ยิ่งสูงส่งกว่าม้าพันธุ์สิงโตไม่รู้กี่ขั้น ความเร็วรวดเร็วยิ่งนัก บนนภาไร้แมกไม้มาบดบัง
“อืม? เสือดาวเมฆเหินฟ้า?”
ดวงตาของเย่หานเป็นประกาย วาบขึ้นด้วยแสงเย็นเยียบ
แม้แต่ขั้นพลังเทพก็มิอาจย่ำผืนฟ้าเหินเวหาได้ ที่หลัวเทียนเจิงและเย่จื่อเซวียนยืนตระหง่านบนฟากฟ้าได้ก็เพราะเสือดาวเมฆเหินฟ้า
“ไสหัวกลิ้งลงมาเสีย”
เย่หานคว้าก้อนหินหนักกว่าสิบชั่ง พลังปราณไหลทะลักสู่แขนขวา จับจ้องไปที่เสือดาวเมฆเหินฟ้า
พุ่งขว้างออกไปสุดแรง พลังทั้งหมดระเบิดทะลักออก
ก้อนหินพุ่งกลับสู่ฟ้า ดั่งผ่าทะลวงไม้ไผ่!
กลางอากาศเบื้องบน เสือดาวเมฆเหินฟ้าแผดเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายเริ่มสั่นสะท้าน ซวนเซ ปีกขวาถูกทุบจนทะลุเป็นรูเลือด
“บิน? ข้าจะให้เจ้าบิน!”
เย่หานโจมตีโดนในครั้งเดียว เห็นความหวังแล้ว