ชั่วอึดใจต่อมา แสงเจ็ดสีก็ค่อย ๆ จางหายไป เสียงร้องของฟีนิกซ์ก็หยุดลงฉับพลัน
ณ บัดนี้ เหเล่ยอี้ไม่เหลือแม้แต่สัญญาณชีวิตใด ๆ อีกต่อไป ดวงตาขาวซีด ทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือด นอนแน่นิ่งอยู่กลางแอ่งเลือด
พลังมารมายารอบด้านก็ได้สลายหายไปทั้งหมดแล้ว
"ที่สุดก็จัดการมันได้จนได้ มาดูซิว่ามีของกินเมืองเหลืออยู่บ้าง"
หลินหรานสลายเกราะพลังดวงดาราออกจากร่าง แล้วเดินตรงไปยังศพสัตว์อสูรที่ตายแล้วทั้งสามตัว
หลังเก็บพัดขนนกเจ็ดฮวงคืนลงในแหวนดารา หลินหรานก็คว้าดาบสนิมออกมาอย่างช่ำชอง ผ่าศพสัตว์อสูรขั้นเก้าทั้งสองตัวออกเป็นชิ้นเป็นอัน
เก็บผลึกสัตว์อสูรขั้นเก้าอันสำคัญที่สุดสองเม็ด รวมทั้งวัสดุมีค่าจากตัวพวกมันไว้แล้ว ศพที่เหลือก็ให้พยัคฆ์อสนีทำลายโลกกับสัตว์กินฝันฉีกกินเสีย
ส่วนตัววัวดำเขามหึมาที่มีสายเลือดขั้นแปด พร้อมกับสัตว์อสูรที่ถูกมารมนุษย์สังหารไปก่อนหน้านั้น หลินหรานก็เก็บผลึกจากพวกมันอย่างช่ำชองเช่นกัน ศพเหล่านั้นก็ถูกพยัคฆ์อสนีทำลายโลกกับสัตว์กินฝันกินจนหมดสิ้นสะอาดเป็นผง
"อิ่มแล้วก็ลงมือทำงานกันเถอะ"
หลินหรานกวาดสายตามองซากศพที่กระจัดกระจายเต็มพื้น คิ้วขมวดเล็กน้อย ตามที่พวกสัตว์อสูรดอกกุหลาบบอกไว้ หากต้องการสังหารมารมนุษย์ให้สิ้นซาก ต้องทำลายหัวใจของพวกมัน แต่จะเดินไปทำลายทีละตัวก็ยุ่งยากเหลือเกิน
หลินหรานไตร่ตรองชั่วครู่ แล้วเอ่ยกับพยัคฆ์อสนีทำลายโลกว่า "ใช้อัสนีกัมปนาทเผาทุกอย่างที่นี่ให้กลายเป็นเถ้าถ่านเสีย"
อาศัยพลังอัสนีอันแกร่งกล้าของพยัคฆ์อสนีทำลายโลกทำลายทุกสิ่งเสีย ย่อมเป็นทางที่สะดวกที่สุด
ถ้อยคำของหลินหรานเพิ่งจบลง พยัคฆ์อสนีทำลายโลกที่อิ่มหนำเต็มตื้อก็พยักหน้ารับทันที