“ช่างเถอะ คงเป็นเพราะรัฐบาลเริ่มให้ความสำคัญกับเขตเมืองนอกหลังจากเหตุการณ์สังหารทั้งตระกูลเมื่อไม่กี่วันก่อน” หวังเสวียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “เอาเถอะ ในเขตเมืองนอกยังมีเด็กแบบนี้อีกหลายคน ไม่จำเป็นต้องเป็นบ้านหลังนี้ ไปที่อื่นกัน”
หลู่เหลียวมองสีหน้าของเหล่านายทหารโดยรอบอีกครั้ง จึงยอมละความพยายามด้วยความจำใจ พยักหน้าให้หวังเสวียน
“ฮึ! จงจำไว้ให้ดี ข้าจะจัดการพวกเจ้าให้สาสม โดยเฉพาะเจ้า!” หวังเสวียนส่งเสียงฮึดในลำคอ สายตาจับจ้องชายแผลเป็นรูปดาบฝั่งตรงข้ามไม่วางตา
แต่ชายแผลเป็นรูปดาบกลับไม่แสดงอาการใด ๆ ยังคงจ้องมองหวังเสวียนกับหลู่เหลียวด้วยแววตาเหมือนผู้ที่เกลียดชังธรรมะ
“ฮึ! ไป!”
หวังเสวียนกับหลู่เหลียวส่งเสียงฮึดก้องอีกครั้ง แล้วพุ่งขึ้นสู่อากาศ บินมุ่งหน้าไปยังอีกทิศหนึ่ง
เมื่อเห็นทั้งสองจากไปแล้ว ชายแผลเป็นรูปดาบกับนายทหารระดับแปดดาวอีกคนต่างก็คลายความตึงเครียดลง
“กระจายกำลังได้แล้ว”
ชายแผลเป็นรูปดาบโบกมือ บังคับให้นายทหารกว่า 30 คนกลับไปประจำตำแหน่งเดิม คอยเฝ้าระวังที่นี่ต่อไป
ฝ่ายเจ้าของบ้านก็ออกมาในเวลานั้น ใบหน้าซีดเผือด
เดิมทีเขาคิดว่าการที่รัฐบาลเฝ้าตรวจอยู่ที่นี่นั้นฟุ้งเฟ้อเกินไป แต่บัดนี้กลับพบว่าไม่เกินเลยแม้แต่น้อย หากปราศจากเหล่านายทหารผู้ภักดีเหล่านี้คอยเฝ้า คงมีผู้แข็งแกร่งระดับเก้าดาวสองคนเมื่อครู่บุกทะลวงเข้ามาแล้ว
เพียงแต่สิ่งที่ชายผู้นี้ฉงนใจคือ เหตุใดนักฝึกสัตว์ระดับเก้าดาวจึงมาหาความยุ่งยากกับพวกคนเมืองนอกอย่างพวกเขา?
“ช่างมันเถอะ ปลอดภัยก็พอแล้ว”