เฟิงรั่วถงและจางเทียนเทียนได้ยินแล้วก็ยิ้มบาง ๆ เงินเป็นของต่ำช้ารึ? ขอโทษนะ สำหรับพวกนางแล้วเงินต่างหากที่สำคัญที่สุด
หลินหรานที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำพูดของเซิ่งหนิงแล้วมุมปากก็ยกขึ้นทันที คิดในใจ ไอ้หนูนี่รู้จักกาลเทศะดีนัก ว่าแต่เงินไม่ใช่ของต่ำช้าหรอกนะ ฮ่า ๆ
"เอ่อ... ที่จริงข้ายุ่งมากนะ แต่ถ้าเจ้าอยากให้ข้าช่วยบ่มเพาะจริง ๆ ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้ ต้องดูว่าเจ้ามีความจริงใจมากแค่ไหน" หลินหรานปรับสภาพจิตใจแล้วพูดขึ้น
"เรื่องนี้ง่าย ขอถามเจ้าของร้านหน่อยว่าต้องการอะไร?" เซิ่งหนิงรีบถาม
"หนึ่งแสน! ข้าจะช่วยเจ้าบ่มเพาะ" หลินหรานพูดทันที
ที่จริงตอนที่พูดออกไป หลินหรานก็ถามระบบเงียบ ๆ ว่าตอนนี้แท่นบ่มเพาะระดับกลางคิดค่าบริการเท่าไร ปรากฏว่าแพงขึ้นถึงหนึ่งแสน ทันใดนั้นหลินหรานรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็ยังอดกลั้นไว้ได้
ส่วนเฟิงรั่วถงและจางเทียนเทียนต่างก็ตะลึง ไม่ใช่ห้าหมื่นเพื่อบ่มเพาะหรือไง ผ่านไปไม่กี่วันก็เพิ่มเท่าตัว...
ถึงแม้จะรู้ว่าวิชาบ่มเพาะของเขานั้นเก่งกาจ แต่ห้าหมื่นเพื่อบ่มเพาะหนึ่งวันก็ยากจะเชื่ออยู่แล้ว ตอนนี้กลายเป็นหนึ่งแสน ใครจะเชื่อ?
อดไม่ได้ที่จะล้วงกระเป๋าตัวเอง ต่อไปถ้าอยากบ่มเพาะอีก ก็ไม่มีเงินจริง ๆ นั่นแหละ...
"เฮ้อ" เฟิงรั่วถงถอนหายใจเบา ๆ อย่างเงียบงัน
ได้ยินเสียงถอนหายใจ หลินหรานก็เหลือบมองเฟิงรั่วถงอย่างเงียบ ๆ
"???"
สายตาแบบนั้นหมายความว่ายังไง ดูถูกข้าว่าไม่มีเงินงั้นรึ...
ลำบากใจจริง...
"หนึ่งแสน?" เซิ่งหนิงได้ยินคำพูดของหลินหรานแล้วก็ตะลึงเล็กน้อย มองหลินหรานอย่างแปลกใจ ไม่ใช่เพราะค่าบริการสูงเกินไป แต่กลับเป็นว่าแค่หนึ่งแสนเท่านั้นงั้นรึ? ถ้าแม้แต่สัตว์สาวหิมะยังถูกบ่มเพาะให้แข็งแกร่งได้ขนาดนั้น งูมังกรทองไหมของข้าเองคงต้องแข็งแกร่งจนล้ำฟ้าล้ำดินเป็นแน่ ค่าบริการนี้ถูกเกินไปแล้ว