ชายคนนั้นตะโกนอยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครออกมายอมรับสักคน
เขาอุ้มเสิ่นจืออินขึ้นมาตรงหน้า
"เด็กคนนี้หน้าตาน่ารักดีนะ ดูยังไงก็ไม่เหมือนเด็กถูกทิ้ง"
"หนูน้อย รู้ไหมว่าผู้ใหญ่ที่บ้านเป็นใคร รู้เบอร์โทรไหม"
เสิ่นจืออิน: "หนูมาเอง ไม่ได้หลง"
เขาลืมตากว้าง "อะไรนะ ตัวเล็กแค่นี้หนีผู้ใหญ่ที่บ้านมาเองเหรอ"
เสิ่นจืออิน: …………
ทันใดนั้นทั้งหน่วยบริหารพิเศษก็ส่งเสียงสัญญาณเตือนดังลั่น
"แจ้งเตือน แจ้งเตือน เมือง A ตำบลหนานเฉียวเกิดภัยหนู ขอให้สมาชิกหน่วยบริหารพิเศษทั้งหมดไปจัดการ"
"แจ้งเตือน แจ้งเตือน เมือง A ตำบลหนานเฉียวเกิดภัยหนู ขอให้สมาชิกหน่วยบริหารพิเศษทั้งหมดไปจัดการ"
"แจ้งเตือน แจ้งเตือน เมือง A ตำบลหนานเฉียวเกิดภัยหนู ขอให้สมาชิกหน่วยบริหารพิเศษทั้งหมดไปจัดการ"
เสียงประกาศที่กระจายไปทั่วหน่วยบริหารพิเศษดังวนซ้ำต่อเนื่อง ผสานกับเสียงไซเรนที่ให้ความรู้สึกเร่งด่วนราวกับพายุกำลังจะมา
พี่ชายที่อุ้มเสิ่นจืออินอยู่คงจะเป็นทหาร พอได้ยินเสียงนั้น ร่างกายก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วทันที พุ่งตัวออกไปข้างนอกแล้วขึ้นเครื่องบิน
"เร็วเข้า เร็วเข้า ตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเองว่าครบไหม"
"บัดซบ ไอ้พวกหนูนี่รับมือยากที่สุด ตรวจชุดป้องกันด้วย มันอาจมีเชื้อโรค อย่าให้มันกัดเด็ดขาด"
ทุกคนพลันขะมักเขม้นขึ้นมาทันที อยู่ดีๆ ในเครื่องบินก็เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นกึกก้อง