หนูที่กลายพันธุ์แล้วหน้าตาน่าเกลียดมาก รูปร่างใหญ่เท่าแมว จมูกแหลม ตาแดงก่ำ แถมมีฟันหน้าคู่ใหญ่ที่ดูเหมือนกัดกินอะไรก็ได้
พวกมันวิ่งเร็วมาก และยังปีนป่ายไปตามผนังกับเพดานได้อีก
แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หน่วยบริหารพิเศษก็ไม่ได้ฝึกฝนและเรียนรู้เกี่ยวกับพวกปีศาจไปฟรี ๆ
แม้แต่สถาบันวิทยาศาสตร์ยังคิดค้นอุปกรณ์ตรวจจับคลื่นพลังงานของพวกปีศาจออกมาได้
อย่างตอนนี้ ในทีมนี้มีหัวหน้าหน่วยคนหนึ่งถือแท็บเล็ตขนาดเท่าสมุดโน้ต ที่หน้าจอแสดงจุดสีแดงเล็ก ๆ หลายจุดโดยมีพวกเขาเป็นศูนย์กลาง
ไม่นาน หนูปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ก็ถูกค้นพบจนได้
“สองนาฬิกา หลังประตูมีตัวนึง ห้านาฬิกา หลังเสามีสองตัว ระวังตรงพุ่มไม้เขียวพวกนั้นด้วย มีซ่อนอยู่หลายตัว…”
“รับทราบ”
ทุกคนคว้าอาวุธแล้วพุ่งตัวไปยังจุดที่ทำเครื่องหมายเอาไว้
เสิ่นจืออินรู้สึกแค่ว่าตรงหน้ามืดไปชั่วขณะ สายตาของเธอถูกอะไรบางอย่างบดบัง จากนั้นก็มีเสียงกรีดร้องสั้น ๆ แหลมคมดังขึ้นแวบหนึ่ง
แต่ที่จริงแล้ว การถูกบังสายตาแบบนี้ไม่มีผลอะไรกับเธอเลย เพราะเธอยังมีสัมผัสทิพย์
เฮ่อกวงหันกลับมา มือหนึ่งปิดตาของเด็กน้อยเอาไว้ อีกมือกวัดแกว่งดาบใหญ่ฟันหนูปีศาจต่อไป
“บัดซบ หนูพวกนี้เหม็นชะมัด!”
พูดถึงตรงนี้ เขาก็เหลือบมองเสิ่นจืออิน
“เจ้าตัวเล็ก เหม็นไหม อยากให้ปิดจมูกด้วยไหมล่ะ”
หนูที่มาจากใต้ดินพวกนี้ ตัวมันมีเชื้อโรคมหาศาลพอกพูน อีกทั้งยังกินแต่ของสกปรกไม่รู้เท่าไหร่ แม้แต่กลิ่นเลือดยังเหม็นคาวคละคลุ้งจนแทบทนไม่ได้