“ที่แท้ตอนนั้นข้าในสายตาเจ้าเป็นแบบนี้นี่นา ไม่เลว ดูดีมาก ข้าชอบมาก”
เสิ่นอวี้จู๋แม้ตอนนี้จะหลอมโอสถ แต่บางครั้งก็เหนื่อย
เวลาพักผ่อนแก้เบื่อของเขาคือวาดรูป
ภาพวาดก็ยิ่งมีชีวิตชีวาขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงขั้นหัดวาดภาพด้วยหมึกดำ
ได้รับของขวัญวันเกิด เสิ่นจืออินอารมณ์ดีมาก จึงให้ยันต์ป้องกันตัว แผนภูมิค่ายกล และชุดคลุมป้องกันภัยแก่เขาเพิ่ม
“นี่ข้าไปหยิบมาจากจวินยวนน่ะ ให้เจ้าใส่นะ”
เสิ่นอวี้จู๋ยิ้มแย้มเบิกบาน “ขอบคุณท่านเสี่ยวกู๋ไท่ครับ~”
ไม่นานนัก เสิ่นมู่เหย่และเสิ่นมู่จิ่นก็กลับมา
พวกเขาก็เตรียมของขวัญวันเกิดมาให้เสิ่นจืออิน แม้จะล่วงเลยมาหลายเดือนแล้ว แต่ก็ยังต้องมอบของขวัญ
เสิ่นจืออินรับไว้หมด และให้ของพวกเขาไม่น้อยเช่นกัน
หลังจากที่ของในท้องย่อยไปบ้างแล้ว นางก็ไปทำเหล้า เหล้าที่สัญญาไว้กับจวินยวนยังไม่เห็นแม้แต่เงา แล้วยังโอสถที่เคยรับปากไว้อีก โอสถที่ให้เขาต้องเป็นโอสถขั้นสุดยอดทั้งนั้น
นับดูแล้วหนี้สินนี่เยอะทีเดียว
ก่อนจะทำเหล้า นางยังต้องไปเก็บน้ำผึ้งอีกรอบ ครานี้เก็บได้มากกว่าครั้งก่อนสามเท่าเต็ม ๆ สมาชิกครอบครัวผึ้งยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ บางรังถึงกับตั้งอยู่ใต้ต้นไม้
รวมกับน้ำผึ้งผึ้งปีกทองที่เก็บมาจากแดนลับ ก็พอทำเหล้าได้ไม่น้อย
น้ำผึ้งส่วนหนึ่งนางเก็บไว้ชงน้ำผึ้งดื่ม ไม่ใช่แค่คนที่ชอบดื่ม หมาป่าที่บ้าน กระต่าย และแมวก็ชอบดื่มน้ำผึ้งหวาน ๆ นี้