จวินยวนอยู่ข้าง ๆ กำลังเล่นกับต้นฟูซังน้อย อันที่จริงแล้วมันคือการที่ต้นฟูซังโดนรังแกอยู่ฝ่ายเดียว
ต้นฟูซังน้อยหดใบไม้เพียงสองใบของมันเข้าไปให้แน่น ใบไม้ของมันใกล้จะถูกเด็ดหลุดอยู่แล้ว QAQ
ตอนนี้มันตระหนักถึงความดีของเสิ่นจืออินได้อย่างถึงแก่น อยากกลับเข้าไปอยู่ในจันตัณล่าง
น่าเสียดายที่เสิ่นจืออินไม่ได้สังเกตเห็นสัญญาณขอความช่วยเหลือของต้นฟูซังน้อยเลย กำลังตั้งอกตั้งใจหลอมโอสถอยู่
นี่เป็นเตาที่สามที่เปิดหลอมแล้ว
เตาแรกเพราะไม่ชำนาญเลยหลอมโอสถขั้นสุดยอดออกมาไม่ได้
เตาที่สองเพราะจวินยวนระเบิดเตาหลอม
แต่เพราะกองหินวิญญาณกองนั้น เธอเลยใจกว้างไม่ถือสาเอาความ
เตานี้ในที่สุดก็หลอมโอสถขั้นสุดยอดได้สำเร็จ
วางโอสถขั้นสุดยอดลงในขวดหยกเล็ก เสิ่นจืออินก็สังเกตเห็นต้นฟูซังน้อยที่กำลังโดนรังแกในที่สุด
“นายเด็ดใบไม้มันทำไม”
นิ้วเรียวยาวสองนิ้วของจวินยวนกำลังเด็ดใบไม้ของต้นฟูซังน้อยอยู่ ต้นฟูซังที่เมื่อก่อนยังทำท่าฮึกเหิมใส่เธอ ตอนนี้กำลังตัวสั่นงันงก
หึ... แค่ต้นกล้าเล็ก ๆ ยังรู้จักรังแกคนอ่อนแอและกลัวคนแข็งแกร่ง สมควรแล้ว!
จวินยวนเท้าคางด้วยมือข้างเดียว: “เบื่อ ๆ ก็แค่ขู่มันเล่น”
เก็บต้นฟูซังน้อยเข้าไปในจันตัณล่าง ทั้งสองก็ออกมาจากห้องหลอมโอสถ
“นายไม่เล่นเกมแล้วเหรอ”
จวินยวนกอดอกเดินตามหลังเธอไปเรื่อย ๆ: “เบื่อแล้ว”
“ละครทีวีล่ะ”
“เรื่องที่สนใจก็ดูละเอียดไปหมดแล้ว”
เขาไม่ต้องการนอนหลับ ขอแค่มือถือใช้งานได้ เขาก็สามารถดูละครทีวีและเล่นเกมได้ทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก ไม่มีใครความสามารถในการต่อเนื่องสู้เขาได้