ไม่รู้ว่าถูกจวินยวนโยนไปทิ้งที่ไหน เสิ่นจืออินแยกแยะทิศทางแล้วกลับไปที่ตระกูลเสิ่นผ่านวิถีผี
เวลาผ่านไปหลายเดือน ตอนนี้ผ่านฤดูหนาวเข้าสู่ฤดูใบไม้ผลิแล้ว
เพิ่งถึงตระกูลเสิ่นก็พบว่ายกเว้นพ่อบ้านแล้วแทบไม่มีใครอยู่บ้านเลย
“ฉันกลับมาแล้ว”
พ่อบ้านเห็นเธอก็ตื่นเต้นสุด ๆ
“คุณเสี่ยวกู๋ไท่ ในที่สุดท่านก็กลับมา”
ตอนนี้พ่อบ้านดูเด็กกว่าตอนที่พวกเขาเจอกันครั้งแรกมาก
ก็เพราะกินยาเพิ่มอายุกับลูกท้อ แล้วก็ผลไม้วิญญาณกับน้ำผึ้งอะไรพวกนั้น ของดี ๆ ทั้งนั้น จะไม่ดูเด็กลงได้ยังไง?
เสิ่นจืออินมีความสุขมาก ที่บ้านถึงหลาน ๆ จะไม่อยู่ แต่ก็มีสมาชิกนอกจากพ่อบ้านมาต้อนรับเธอ
เช่นแมวสองตัวนั้น แล้วก็หมาป่าจันทราเงินกับกระต่ายจันทรากิ่งอบเชยที่เลี้ยงไว้ในสวนหลังบ้านของวิลล่า
หมาป่าจันทราเงินตอนนี้ตัวใหญ่กว่าหมาป่าโตเต็มวัยทั่วไป ดูสง่างามน่าเกรงขามมาก
“พวกคุณชายน้อยไปจับผีเก็บแต้มกันแล้ว คุณชายใหญ่ไปทำงานแล้วครับ ผมจะส่งข้อความบอกพวกเขาทันทีว่าท่านกลับมาแล้ว”
เสิ่นจืออินพยักหน้า “พ่อบ้าน ฉันหิวแล้ว ฉันอยากกินชานมกับไอศกรีมตักด้วย...”
อาบน้ำในบ่อสายฟ้าอยู่สามเดือน พอบำเพ็ญทะลวงขั้นแล้วก็เก็บตัวเสริมความแข็งแกร่งอีกสองเดือนกว่า ชานมกับของที่ใส่แก้วพวกนั้นดื่มหมดไปนานแล้ว หลังจากนั้นเธอไม่ได้กินอะไรเลย ตอนนี้รู้สึกปากอยากกินแล้วท้องก็หิว
พ่อบ้านยิ้มตาหยีพูดว่า “ผมจะจัดการเตรียมให้ท่านทันที พอดีที่ฟาร์มคุณหวงเหยาส่งไก่วิญญาณ กระต่าย นมแพะ แล้วก็ผักมาด้วย จะทำให้ท่านกินของอร่อย ๆ ทั้งนั้น”