หลินเฟิงขมวดคิ้วกล่าว
“ปราสาทกว้างใหญ่ถึงเพียงนี้ เจ้าดูสิ มีอุจจาระปัสสาวะเกลื่อนกลาด น้ำเสียกับขยะก็พบเห็นได้ทั่วไป สิ่งเหล่านี้ไม่ควรปรากฏในที่สาธารณะ”
ไป๋จิ้งยังคงไม่เข้าใจ “ก็ไปเข้าห้องส้วมสิ พี่ชาย แต่หากหาที่ชั่วคราวไม่ทัน ผู้คนก็เคยชินกับการปลดทุกข์เรี่ยราดกันแล้ว”
หลินเฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น
“ไม่ได้ ต่อให้พวกเราสร้างส้วมสาธารณะขึ้นมา ก็ต้องทำให้ทุกคนเคยชิน ห้ามปลดทุกข์เรี่ยราดเด็ดขาด”
“หา เรายังจะไปควบคุมเรื่องที่คนอื่นขับถ่ายด้วยหรือ?”
หลินเฟิงชี้แนะนาง “ดูสิ คำพูดหยาบคายแล้วใช่หรือไม่ นี่แหละคืออารยธรรม ให้ทุกคนอ่านออกเขียนได้ นับเป็นการก้าวไปสู่อารยธรรมระดับสูงขึ้น และยกระดับคุณภาพของราษฎรโดยรวม”
ไป๋จิ้งยังคงมองหลินเฟิงอย่างงุนงง
“ขับถ่ายทุกวันยังเกี่ยวข้องกับอารยธรรมด้วยหรือ?”
“การขับถ่ายไม่เกี่ยวกับอารยธรรม แต่เจ้าจะไปขับถ่ายที่ใด ย่อมเกี่ยวข้องกับพวกเราทุกคน”
หลินเฟิงยกมือห้ามไป๋จิ้งพูด
“พวกเราทุกคนชอบความสะอาดเรียบร้อย และแสงแดดสดใสใช่หรือไม่?”
“ใช่สิ”
“เพราะฉะนั้น การรักษาสภาพแวดล้อมให้สะอาดเรียบร้อยจึงเป็นหน้าที่ของทุกคน”
“อ้อ...”
คิดได้ก็ลงมือทำ หลินเฟิงลงมือเขียนวินัยทหารและกฎเกณฑ์หลายข้อด้วยตนเองก่อน
จากนั้นก็อาศัยความทรงจำจากชาติก่อนเกี่ยวกับเพลงสามวินัยใหญ่แปดข้อควรระวัง แล้วแต่งทำนองขึ้นมา
แม้จะจดโน้ตเพลงไม่เป็น แต่เขาฮัมทำนองได้ เพลงที่ขับร้องออกมาจึงติดหูยิ่งนัก
เขาขับร้องให้ไป๋จิ้งฟังก่อน
“ทหารกองทัพชิงสุ่ยทุกคนจงจดจำ วินัยเหล็กหนึ่งข้อ กฎทหารห้าประการ ข้อแรก ทุกการเคลื่อนไหวต้องฟังคำสั่ง สามัคคีกันจึงจะคว้าชัย ข้อสอง...”
ตอนแรกไป๋จิ้งรู้สึกว่าทำนองแปลกประหลาด แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกฮึกเหิม