หลินเฟิงส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ “คนพวกนี้ไม่รู้จักช่วยข้าประหยัดเงินเลยสักนิด มีแต่ใช้เงินเป็น หาเงินไม่เป็นกันทั้งนั้น”
“พวกเขามีพี่ใหญ่อย่างท่านอยู่ทั้งคน พอไม่มีน้ำนมให้กินก็แหกปากร้องไห้เสียก็สิ้นเรื่อง”
“เช่นนี้ไม่ไหว เจ้าช่วยข้าคิดหาหนทางทำเงินสักอย่าง ให้พวกเขาไปปวดหัวกับเรื่องนี้แทนข้า”
ไป๋จิ้งยิ้มพลางกล่าว “ข้าว่าท่านอาของพี่ก็ใช้ได้ กิจการยิ่งทำยิ่งใหญ่โต”
หลินเฟิงส่ายหน้า “เขาหาเงินเก่งก็จริง แต่ก็ยังตามความเร็วที่พวกเราใช้เงินไม่ทัน”
“พี่คิดจะทำการที่ไม่ต้องลงทุนหรือ?”
“สมองน้อย ๆ ของเจ้านี่ปราดเปรื่องจริง คำพูดเช่นนั้นฟังไม่เข้าท่า เรียกว่าขอทานชั่วคราวได้หรือไม่?”
“แน่นอน ผู้ชนะย่อมเป็นราชา ส่วนผู้แพ้ก็เป็นได้แค่โจรกับสุนัขรับใช้”
หลินเฟิงตบมือฉาด “พูดถึงโจรแล้ว ให้หลี่ตงไหลรับผิดชอบหาเงินไม่ดีกว่าหรือ”
“หลินเฉี่ยวเม่ยก็ได้นี่”
“หลินเฉี่ยวเม่ยไม่ได้หรอก นางผู้นี้ไม่เพียงต้องการเงิน แต่ยังเอาชีวิตคนด้วย โหดเหี้ยมเกินไป”
ไป๋จิ้งเข้าใจแล้วว่า เมื่อหลินเฟิงให้หลี่ตงไหลรับผิดชอบหาเงิน เรื่องนี้ก็เป็นอันกำหนดแนวทางไว้แล้ว
นอกจากปล้น ก็ไม่มีหนทางใดหาเงินได้รวดเร็วยิ่งกว่านี้
เมื่อหลี่ตงไหลได้ยินว่าจะให้ตนไปหาเงิน ก็เข้าใจเจตนาของพี่ใหญ่ทันที
เขาเสนอชื่อจูเจี๋ย ลูกน้องของตนขึ้นมาในทันที
ชายหนุ่มผู้นี้หัวไว ทั้งยังมีฝีมือดี
ที่สำคัญ เขามาจากทหารประจำเมือง บ้านเกิดอยู่ที่เมืองหลวงประจำแคว้น จึงคุ้นเคยกับที่นั่นเป็นอย่างดี
กองทัพสองสายเดิมของจวนตูฮู่เจิ้นซี
สายหนึ่งคือทหารชายแดน ซึ่งประกอบด้วยทหารที่ต้าจงเกณฑ์จากทั่วทั้งแผ่นดินเข้ารับราชการทหาร
กล่าวคือ มีทหารจากทั่วทุกสารทิศ
ทหารชายแดนเป็นกองกำลังเคลื่อนที่ ไม่อาจประจำอยู่แห่งใดนานนัก