คนนอกได้ยินเพียงเสียงกุกกักดังมาจากในลานบ้าน แต่ไม่รู้ว่าข้างในกำลังทำสิ่งใด
รอบลานบ้านมีทหารถืออาวุธยืนเฝ้าอยู่ ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าไปใกล้เพื่อดู
ระหว่างนั้น หลิ่วซูเสวี่ยมาเยือนสองครั้ง ครั้งหนึ่งพาฝานโหรวมาด้วย อีกครั้งมาคนเดียว
ทว่าสองครั้งนั้นต่างก็ไม่ได้พบหลินเฟิง
เพราะเซี่ยจ้งขวางนางไว้หน้าประตู
หลินเฟิงทำงานอยู่สามวัน จึงให้คนไปตามจ้าวซั่วกับหลินเฉี่ยวเม่ยมา
เมื่อเห็นหลินเฟิงพับแขนเสื้อขึ้น ฝุ่นผงคลุ้งไปทั่วศีรษะและร่าง ทั้งสองก็อึ้งจนพูดไม่ออก
พี่ใหญ่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่?
หลินเฟิงเห็นทั้งคู่แล้วก็ไม่ได้พูดเรื่องอื่น เพียงถามว่า
“พวกเจ้าสองคนยังมีเงินติดตัวอยู่หรือไม่?”
จ้าวซั่วเอ่ยอย่างสงสัย “พี่ใหญ่ เงินของพวกเราไม่ได้อยู่กับเซี่ยจ้งหมดแล้วหรือ?”
“เขาไม่มีเงินแล้ว พวกเจ้าล่ะ?”
ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกัน
ออกมารบ ใครจะพกเงินตำลึงมาด้วยกันเล่า ทั้งหนักและเกะกะ
จ้าวซั่วครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “พี่ใหญ่ต้องใช้เงินเท่าใด?”
“จำนวนไม่น้อย อย่างน้อยก็ราวหมื่นตำลึง”
“พี่ใหญ่จะซื้อสิ่งใดหรือ?”
“อย่าเพิ่งถาม บอกมาเพียงว่ามีทางหาเงินมาบ้างหรือไม่”
ดวงตาจ้าวซั่วเป็นประกาย “ให้ข้าไปขอยืมจากซูหยุ่นสักหน่อยดีหรือไม่?”
หลินเฟิงพยักหน้า “อืม ดี ยืมได้มากเท่าใดยิ่งดี”
“แต่พี่ใหญ่ เงินตั้งมากมายเช่นนี้ อย่างไรก็ต้องมีเหตุผลกระมัง?”
หลินเฟิงครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่
“เจ้าบอกเขาว่า ข้าจะไถ่ตัวหลิ่วซูเสวี่ยกับฝานโหรว”
ทั้งสองเบิกตากว้างทันที ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังอ้าปากค้าง
หลินเฟิงโบกมือ “ไปเถิด อย่ามัวเสียเวลา”
จ้าวซั่วจึงได้แต่เดินออกจากห้องไปพร้อมความสงสัยเต็มอก