“พวกเจ้าจงเดินทางให้ช้าที่สุด หากพบคนเถื่อนมาปล้นชิง ให้จัดรถม้าเรียงล้อมเป็นรูปแบบนี้ทันที”
หลินเฟิงชี้ไปยังภาพร่างบนโต๊ะ
“นี่คือรูปขบวนตั้งรับ ไม่จำเป็นต้องเอาชนะศัตรู ข้าต้องการเพียงให้พวกเจ้าถ่วงเวลาไว้ให้มากที่สุด”
“ถ่วงเวลา?”
จางฉางโหย่กับอวี๋เหลยต่างไม่เข้าใจเจตนาของหลินเฟิง
“เน้นตั้งรับ ไม่ต้องโต้กลับอย่างดุดัน ทำให้พวกมันเห็นว่ายังมีหวังจะแย่งชิงเสบียงไปได้”
หลินเฟิงโบกมือ ก่อนที่ทั้งสองจะทันถามต่อ
“ไปเตรียมตัวเถิด แยกกันนำกำลังพลคนละ 500 นาย ปฏิบัติตามคำสั่ง”
“ขอรับ พี่ใหญ่”
ทั้งสองเกาศีรษะแล้วเดินจากไป
“คนที่เหลือตามข้าไป พวกเราจะไปปล้นค่ายคนเถื่อนกัน”
คนที่เหลือต่างเบิกตากว้าง บางคนถึงกับอ้าปากค้าง มองหลินเฟิงอย่างงุนงง
มีเพียงหลินเฉี่ยวเม่ยที่มีสีหน้าตื่นเต้น นางตบมือฉาด
“ดี! สมควรจัดการพวกสารเลวนั่นเสียตั้งนานแล้ว”
“ไปเตรียมตัวเถิด หลี่ตงไหลกับหลินเฉี่ยวเม่ยนำกำลังพลคนละ 1,000 นาย เตรียมพร้อมรอคำสั่ง”
ทั้งสองขานรับแล้วเดินจากไป
“เว่ยเป้า ให้ทหารม้าสอดแนมของเจ้าออกไปให้กว้าง จดจำเวลาและจำนวนคนที่คนเถื่อนออกจากค่าย รวมถึงเวลาที่พวกมันเริ่มโจมตีขบวนรถ สรุปคือยิ่งบันทึกละเอียดเท่าไรก็ยิ่งดี แต่จงระวังความปลอดภัยของตนเองด้วย”
“เข้าใจแล้ว หัวหน้า”
หลินเฟิงชี้ภาพร่างบนโต๊ะอีกครั้ง
“ดูเส้นเหล่านี้ให้ชัด ถึงเวลาจะได้รายงานผลการลาดตระเวนแก่ข้าได้ทันท่วงที”
เว่ยเป้าก้มลงพิจารณาภาพร่างอย่างตั้งใจ ก่อนพยักหน้าให้หลินเฟิงอย่างหนักแน่น