หลินเฟิงส่ายหน้า ไม่แสดงความเห็น
“ไม่สบายใจหรือ?”
ไป๋จิ้งเห็นหลินเฟิงไม่พูด จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง
“ไส้ศึกผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด ทำให้ผู้คนยากจะวางใจ พวกเราต้องหาตัวเขาให้พบโดยเร็ว”
“พี่มีแผนหรือไม่?”
ไป๋จิ้งยิ้ม “ทุกอย่างล้วนยึดพี่เป็นหลัก ข้ารอฟังคำสั่งจากพี่เท่านั้น”
“บางครั้งคำสั่งของข้าอาจผิดพลาดได้”
“ไม่มีผู้ใดสมบูรณ์พร้อม ต่อให้ผิด พวกเราก็ไม่กล่าวโทษพี่”
“นั่นเป็นเพียงความคิดของเจ้า เมื่อมีไส้ศึกได้ ก็แสดงว่าระบบของพวกเรายังมีช่องโหว่อยู่ไม่น้อย”
“พี่ก็เคยกล่าวไว้ มิใช่ว่าจะไม่ทรยศ เพียงแต่สิ่งล่อลวงยังไม่มากพอ”
หลินเฟิงพลันพูดไม่ออก
เป็นเช่นนั้นจริง ต่อให้ระบบสมบูรณ์แบบเพียงใด ก็ยังเกิดการฉ้อฉลและการทรยศได้
นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ ยากจะเปลี่ยนแปลง
หลังเงียบไปครู่หนึ่ง
“เจ้าไปจัดโต๊ะสุรา เชิญซูหยุ่น ฉู่เจียวและคนอื่น ๆ มาร่วมงาน”
“พี่ นี่ท่าน...”
“อย่างไรเสีย ข้าก็เฆี่ยนเขาไปหลายที เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเจ้าหนุ่มนั่น ปลอบขวัญเขาสักหน่อย”
ไป๋จิ้งยิ้มพลางกล่าว “คุณชายเจ้าสำราญเหล่านี้ก็มีนิสัยเช่นนี้ แต่ลึก ๆ แล้ว พวกเขายังคงเลื่อมใสวีรบุรุษ”
“ข้าไม่ใช่วีรบุรุษ เป็นเพียงผู้มีอำนาจที่ไร้ความปรานี...กระมัง”
ซูหยุ่นเชื่อฟังขึ้นมากจริง ๆ
เขาได้เห็นความสามารถเหนือมนุษย์ของหลินเฟิงกับตาตนเอง
ท่วงท่าของเฉียวจวินที่หลบลูกธนูนับไม่ถ้วน ลอยล่องไปมาอยู่กลางอากาศ
ก็ทำให้เขาตกตะลึงราวกับได้เห็นเทพยดาแล้ว
ใครจะรู้ว่าหลินเฟิงกลับทำให้เขาแทบอ้าปากค้างยิ่งกว่าเดิม
เพียงพริบตาเดียว ดาบที่ฟาดฟันราวสายลมก็ทำให้เฉียวจวินเลือดอาบไปทั้งตัว
ซูหยุ่นอดนึกถึงแปดเทพผู้พิทักษ์ใต้บังคับบัญชาของตนไม่ได้ แต่ละคนวางท่าราวกับเก่งกาจเสียเต็มประดา