“หยุด! หยุดก่อน! ข้ายอมสารภาพแล้ว... ข้า... สารภาพแล้ว...”
เฉียวจวินรู้สึกว่าเฉียวจวินรู้สึกว่ามีดสั้นที่กำลังเฉือนลงไปครึ่งหนึ่งพลันชะงัก
ภาพตรงหน้ากับความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่จิตใจของเฉียวจวินจนปราการในใจพังทลายลงในชั่วพริบตา
เขาไม่เคยรู้สึกเลยว่าชั่วขณะหนึ่งจะยาวนานถึงเพียงนี้
ครานี้เลือดมิได้ไหลมากนัก ทว่าหยาดเหงื่อเย็นชุ่มโชกศีรษะ ไหลอาบแก้มลงมา
ซีเหนียงไร้สีหน้า พยักหน้าให้เขา ก่อนจะช่วยดึงกางเกงขึ้นมาปิดส่วนสำคัญตามอำเภอใจ
“เจ้าได้โอกาสเพียงครั้งเดียว”
กล่าวจบ นางดึงเสื้อขึ้นสวมให้เรียบร้อย แล้วหมุนกายเปิดประตูเดินออกไป
หลินเฟิงกับหลินเฉี่ยวเม่ยยังยืนสนทนากันอยู่นอกห้อง
ทั้งสองคิดว่าคงต้องรออีกสักพัก
ไม่คาดว่าประตูจะเปิดออกในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยาม ซีเหนียงก็ก้าวออกมา
นางประสานมือคำนับทั้งสอง “แม่ทัพ เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”
หลินเฟิงตะลึงจนพูดไม่ออก ได้แต่เบิกตาจ้องสตรีใบหน้าซูบตอบผู้นั้น
หลินเฉี่ยวเม่ยผลักเขาทีหนึ่ง เขาจึงได้สติกลับมา
“คน...ไม่ได้ถูกจัดการจนตายใช่หรือไม่?”
ซีเหนียงส่ายหน้า
หลินเฟิงรีกเรียกเสมียนที่รออยู่ด้านข้าง แล้วพากันวิ่งเข้าไปในห้อง
เขามองสำรวจเฉียวจวินขึ้นลงด้วยความสงสัย
ดูไม่เห็นมีบาดแผลสาหัสอันใด เพียงแต่กางเกงห้อยต่ำอยู่บ้าง
ครานี้เฉียวจวินไม่ได้แสร้งตายอีก เมื่อเห็นหลินเฟิง เขาก็เผยรอยยิ้มขื่นขม
“หลินเฟิง เจ้ามีวิธีการไม่ธรรมดาจริง ๆ ถึงกับหาพวกภูตผีปีศาจเช่นนี้มาได้ ข้านับถือแล้ว”
หลินเฟิงเองก็ยังงุนงง ทว่าเมื่ออีกฝ่ายยอมพูด ก็หมายความว่าซีเหนียงจัดการเขาสำเร็จแล้วจริง ๆ