เซี่ยจ้งรีบหดหัวกลับไปทันที
ไป๋จิ้งครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนลุกขึ้นเดินออกจากประตู
“เซี่ยจ้ง ไปเรียกคนมาเพิ่ม ที่นี่ต้องจัดเวรลาดตระเวนไม่ขาด”
เซี่ยจ้งพยักหน้ารับคำ
หลินเฟิงนอนยาวจนถึงเที่ยง จึงลุกขึ้นล้างหน้าแล้วกินอาหารไปไม่กี่คำ
จากนั้นก็พาไป๋จิ้งและคนอื่น ๆ ไปยังพื้นที่ก่อสร้าง
หลี่สยงรอพบหลินเฟิงอยู่นานแล้ว พอได้ยินว่าหลินเฟิงมาถึงพื้นที่ก่อสร้าง ก็รีบตามไปทันที
“พี่ใหญ่ มีคนมากมายอยากซื้อที่ดิน พวกเราจะไปหาที่ดินจากที่ใดดี”
หลินเฟิงชี้ไปรอบด้าน
“นอกเมืองมีที่รกร้างอยู่ทุกหนแห่ง ล้วนขายได้ทั้งนั้น ที่ใกล้หน่อยก็แพงหน่อย ที่ไกลก็ถูกลง”
“แต่ที่เหล่านั้นล้วนเป็นที่รกร้างนะ”
“เป็นที่ราบทั้งนั้น ไถพรวนสักหน่อยก็กลายเป็นนาข้าวชั้นดีได้แล้ว”
“อ่า...”
“จำไว้ ทำโฉนดที่ดินให้ดูดีหน่อย คำโฆษณาก็ต้องพูดให้ไพเราะ”
หลี่สยงอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ขายที่ดินสักหน่อย เหตุใดต้องมีลูกเล่นมากมายเช่นนี้ด้วย
หลินเฟิงรู้ว่าเขายังไม่เข้าใจกลยุทธ์เหล่านี้ จึงอธิบายอย่างอดทน
“ที่ดินเหล่านี้แม้ยามนี้จะยังรกร้าง แต่ดินที่นี่ร่วนซุย เพาะปลูกง่าย พืชผลเติบโตดี รับรองว่าผลเก็บเกี่ยวไม่เลวแน่ ทั้งยังอยู่ริมเขตปราสาท เรื่องความปลอดภัยจึงไม่เป็นปัญหา โฉนดที่ดินที่พวกเราออกให้ ก็ต้องรับประกันกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ไม่เปลี่ยนแปลงเป็นเวลา 100 ปี”
เหล่าคนที่ติดตามหลินเฟิงอยู่ด้านหลัง ต่างมีสีหน้างุนงงไม่ต่างกัน
หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าวต่อว่า “บนโฉนดที่ดินต้องประทับตราสีแดงดวงใหญ่ สลักคำว่า ต้าจงจวนตูฮู่เจิ้นซี”