หลินเฟิงจนปัญญา แม้เด็กคนนี้จะถูกครอบครัวตามใจจนมีนิสัยวางอำนาจอยู่บ้าง แต่เนื้อแท้ก็ยังไม่นับว่าเลวร้าย
“ได้ เจ้าอยากทำสิ่งใดก็ทำเถิด”
“ขอรับ ขอบคุณพี่ใหญ่”
จ้าวซั่วเองก็ประหม่าอยู่ในใจ คนตรงหน้าผู้นี้เพียงยกมือก็ฝังเขาได้ เป็นคนโหดเหี้ยมโดยแท้
ท่าทีของเขาต่ำต้อยถึงที่สุดแล้ว หากยังไม่อาจทำให้หลินเฟิงใจอ่อน
เขาก็คงต้องหาหนทางอื่น ไปพึ่งพาค่ายใหญ่ชายแดน
หลินเฟิงไม่สนใจจ้าวซั่วอีก ปล่อยให้เขาไปหางานหาอาหารกินเอง
จากนั้นจึงสั่งฟ่านจิ้นซงเสียงหนึ่ง
“ให้แม่ทัพทั้งหลายมาหาข้าที่นี่”
เมื่อฟ่านจิ้นซงรับคำแล้วจากไป
“ไป๋จิ้ง เตรียมอาหารสักหน่อยเถิด อีกประเดี๋ยวพวกเราจะกินไปคุยไปกับพวกเขา”
ไป๋จิ้งยืนนิ่ง ครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนถาม
“พี่ชาย ท่านจะปล่อยจ้าวซั่วไปจริงหรือ?”
ไป๋จิ้งเองก็ได้ยินเรื่องที่มาของจ้าวซั่ว รวมถึงความขัดแย้งระหว่างเขากับหลินเฟิงมาแล้ว
หลินเฟิงถอนหายใจ “เด็กคนนี้เป็นคุณชายเจ้าสำราญ ข้าเห็นแก่หน้าอ๋องรุ่ยจึงยอมปล่อยเขาไป”
ไป๋จิ้งเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
“ท่านรู้จักอ๋องรุ่ยหรือ?”
หลินเฟิงโบกมือ “ไม่รู้จักหรอก เพียงแต่อ๋องรุ่ยมีฐานะในราชสำนักรองจากฮ่องเต้ ยังกล้าส่งบุตรชายของตนมาที่แนวหน้า ข้าจึงเห็นว่าคนผู้นี้พอจะเชื่อถือได้”
“จ้าวซั่วลอบมาชายแดน เพราะหลงใหลในความงามของฉุยอิ๋งมานานมิใช่หรือ?”
“เจ้าเชื่อเรื่องนี้ด้วยหรือ? อ๋องรุ่ยยืนหยัดในราชสำนักได้ในฐานะผู้มีอำนาจรองลงมา สมองย่อมไม่เลวกระมัง”
“มิฉะนั้นเล่า?”
“ท่านอ๋องที่ยังมีสติ จะปล่อยให้บุตรชายลอบมาชายแดนได้หรือ?”