หลินเฟิงสั่งให้ฉินฟาง หลี่ตงไหล และหลินเฉี่ยวเม่ยจัดระเบียบกองกำลังของตนใหม่ตลอดทั้งคืน
ทหารพักผ่อนได้ แต่นายทหารต้องตรวจสอบกองกำลังของตนให้เรียบร้อย
ยังคงยึดจำนวน 30 คนเป็นหนึ่งกองกำลังเช่นเดิม
เขาต้องเตรียมกำลังโจมตีให้เพียงพอสำหรับการรบในวันรุ่งขึ้น
เช้าตรู่วันต่อมา ข่งจิ้นก็นำคนมาถึงหน้าค่ายที่หลินเฟิงตั้งอยู่
อย่างไรเสียก็เป็นกองทัพต้าจงทั้งสองฝ่าย จึงมิได้ตึงเครียดถึงเพียงนั้น
หลินเฟิงยังคงหลับสนิท หลินเฉี่ยวเม่ยเขย่าปลุกเขาขึ้นมา
“พี่ รีบหน่อย ทหารชายแดนให้พี่ออกไปตอบคำถาม”
หลินเฟิงยังมึนงงอยู่ เมื่อวานเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง ทั้งยังทำงานจนดึกดื่น เพิ่งได้นอนหลับสบายเมื่อครู่
หลินเฉี่ยวเม่ยช่วยสวมเสื้อผ้าและจัดเกราะให้เขา ก่อนจะลากออกจากกระโจม
ข่งจิ้นได้ยินชื่อหลินเฟิงมานานแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบตัวจริง
ทว่า...
เกราะของหลินเฟิงสวมเอียงกระเท่เร่ แววตาพร่ามัว สีหน้าอ่อนระโหย
ข่งจิ้นขมวดคิ้วแน่น
นี่หรือสภาพยามศัตรูประชิดถึงหน้าประตู?
เขาควบม้าเดินหน้าไปหลายก้าว หยุดห่างจากหลินเฟิงราวสิบกว่าก้าว
“คนตรงหน้าคือหลินเฟิงหรือ?”
หลินเฟิงบิดกายไปมาสองสามที
หลินเฉี่ยวเม่ยดูแลคนไม่เป็นจริง ๆ เสื้อผ้าชุดนี้สวมแล้วอึดอัดยิ่งนัก
“ข้าคือหลินเฟิง ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพ...”
“ข่งจิ้น แม่ทัพเจิ้นจวินชายแดนต้าจง”
“อ้อ คารวะท่านแม่ทัพข่ง”
หลินเฟิงนั่งอยู่บนหลังม้า ประสานมือคำนับข่งจิ้น
ข่งจิ้นไม่สนใจว่าเขาจะคารวะหรือไม่ กล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า
“ข้ารับบัญชาจากแม่ทัพใหญ่ฉุยย่ง ให้ป้อมหลิ่งโตวจื่อรวบรวมเสบียงทหาร 40 เกวียน แล้วส่งไปยังค่ายใหญ่ชายแดนภายใน 3 วัน ห้ามผิดพลาด”