/>?!?หลินเฟิงกล่าวเสียงเย็นชา “ยามพวกเขาเสี่ยงชีวิตในสนามรบ เจ้าไปทำอะไรอยู่? พวกเขาบาดเจ็บทั่วกาย แล้วเจ้ามีบาดแผลหรือไม่?”
เขายกมือชี้ไปทางหวังเฉียน
“หลี่สยง หวังเฉียนอยู่กับพวกเรามาตลอดใช่หรือไม่? อยากดูบาดแผลบนตัวเขาหรือไม่?”
“ข้าให้เจ้ากินของดีที่สุด ดื่มสุรารสแรงที่สุด พักอาศัยในที่สบายที่สุด เจ้ายังต้องการสิ่งใดอีก?”
หลี่สยงเหลือบมองหวังเฉียน
แท้จริงแล้ว ตอนอยู่ที่หอสัญญาณไฟหลิ่งโตวจื่อ หวังเฉียนก็เป็นคนที่ถูกพวกเขาหลายคนกลั่นแกล้งเช่นกัน
หวังเฉียนซื่อสัตย์และซื่อตรง ทั้งยังดื้อรั้น
แต่กลับกล้าบุกกล้าสู้ และปฏิบัติตามคำสั่งได้ดีที่สุด
บัดนี้กล่าวได้ว่า เขาเป็นคนสนิทอันดับหนึ่งใต้บัญชาของหลินเฟิง
“ข้ายอมรับชะตากรรม ผู้ชนะเป็นเจ้า ผู้แพ้เป็นโจร ท่านจะจัดการอย่างไรก็เชิญ”
“อะไร เจ้ายังไม่ยอมรับหรือ?”
หลี่สยงไม่แก้ตัวอีก เขาผ่อนคลายร่างกายแล้วนอนแผ่ลงกับพื้น
เขารู้ดีว่าหลินเฟิงเก่งกาจเพียงใด เมื่อตกอยู่ในมืออีกฝ่าย ทั้งยังมีหลักฐานชัดเจน ก็ทำได้เพียงยอมรับชะตา
หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง
“เฉียวจวินให้เงื่อนไขใดแก่เจ้า?”
“ทองคำหนึ่งพันตำลึง กับตำแหน่งแม่ทัพตรวจการขั้นสี่”
“มีเพียงเท่านี้หรือ?”
หลี่สยงพึมพำ “ยังมีสตรีงามให้เลือกตามใจ”
“เจ้าบัดซบ สมองไม่มีหรืออย่างไร? เจ้ายังเชื่อเรื่องนี้อีกหรือ?”
“เขามีคำสั่งเปล่าของแม่ทัพใหญ่ฉุย บอกว่าหากข้าตกลง ก็กรอกข้อความลงไปได้”
“เจ้าคิดว่าทหารชายแดนดีกว่าที่นี่หรือ?”
หลินเฟิงถามอย่างไม่พอใจ
“เขาบอกว่าตำแหน่งของพี่ใหญ่ไม่ได้มีเอกสารแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากราชสำนัก ทหารชายแดนต่างหากที่เป็นทัพสายหลักของราชสำนักต้าจง...”