หลินเฟิงมองผู้ติดตามของจ๋ายตัวจื้อ ล้วนเป็นชาวเที่ยเจินร่างกำยำ
พวกเขาสวมชุดสามัญคอไขว้ ไม่มีอาวุธหนักยาว มีเพียงดาบโค้งเหน็บอยู่ที่เอว
คนเหล่านั้นไม่ได้นั่งลง เพียงยืนอยู่ด้านหลังจ๋ายตัวจื้อด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
หลังจากทั้งสองทักทายกันไม่กี่คำ จ๋ายตัวจื้อก็เข้าเรื่องสำคัญ
“ท่านแม่ทัพหลิน จับสตรีเผ่าเที่ยเจินคนหนึ่งไว้หรือ?”
หลินเฟิงไม่ปฏิเสธ เพราะรู้ว่าเรื่องนี้แพร่ไปทั่วทั้งสองกองทัพแล้ว
“จับสตรีดุดันคนหนึ่งไว้ นางปิดปากเงียบ ไม่รู้ว่าเป็นคนเผ่าเที่ยเจินหรือไม่”
“ฮ่า ๆ เช่นนั้นก็ใช่แล้ว ผู้ดูแลใหญ่ว่านเหยียนแห่งกองทัพข้า ต้องการใช้ทองคำและเงินตราไถ่นางกลับไป ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพหลินเห็นเป็นเช่นไร?”
“ฐานะของสตรีผู้นี้สำคัญมากหรือ?”
จ๋ายตัวจื้อยิ้ม “นับว่ามีความสำคัญอยู่บ้าง แต่เมื่อนางอยู่ในกองทัพก็หาได้มีประโยชน์อันใดมากนัก”
หลินเฟิงส่ายหน้า “สตรีผู้นี้มีวรยุทธ์สูงส่ง ไฉนจึงไร้ประโยชน์?”
“เฮ้อ ท่านแม่ทัพหลินกล่าวไปก็ไร้ประโยชน์ ขอท่านเสนอราคามาเถิด”
“บอกฐานะของนางให้ชัดเจนได้หรือไม่ ข้าจะได้เสนอราคา”
ดวงตาจ๋ายตัวจื้อพลันสว่างวาบ
“ดูเหมือนท่านแม่ทัพหลินจะยินยอมแลกเปลี่ยนอย่างสมน้ำสมเนื้อแล้วกระมัง”
“พวกท่านมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ข้าจะปล่อยให้ทุกท่านกลับไปอย่างผิดหวังได้อย่างไร”
“ดี! ท่านแม่ทัพหลินช่างเป็นวีรบุรุษโดยแท้ ข้าจ๋ายเลื่อมใส”
“กล่าวไปก็ไร้ประโยชน์”
หลินเฟิงย้อนคำพูดเดิมกลับไป
จ๋ายตัวจื้อนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“ข้าไม่ปิดบังท่านแม่ทัพหลิน สตรีผู้นี้ชื่อว่าน่าหลาน เป็นองครักษ์ใกล้ชิดของฮ่องเต้เผ่าเที่ยเจิน ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานนางยิ่งนัก”