หลินเฟิงจึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมนางต่อ
“ที่ข้าพูดเป็นความจริง ขอเพียงเจ้าตอบตามตรง ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป ขอเพียงออกจากคุกนี้ได้ เจ้าก็เป็นอิสระแล้ว”
“คนต่ำช้าอย่างเจ้า ข้าไม่เชื่อหรอก”
ในที่สุดน่าหลานก็เอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า
“นี่เรียกว่าทำศึกต้องรู้จักใช้กลอุบาย ในตำราพิชัยสงครามของต้าจงเขียนไว้ ไม่ได้เรียกว่าต่ำช้า”
“หากข้าได้ออกไปทั้งเป็น อย่าให้ข้าจับเจ้าได้ก็แล้วกัน ไม่เช่นนั้น...”
“เฮ้ย อย่ามาขู่ข้า ข้าจับเจ้าได้ครั้งหนึ่ง ก็ย่อมจับได้สองครั้งสามครั้ง”
“คุยโว”
หลินเฟิงทำให้นางสนใจจะพูดได้สำเร็จ นี่คือก้าวแรกของการสอบปากคำที่ได้ผล
“อย่าเพิ่งไม่เชื่อ ข้าจะปล่อยเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้ แล้วค่อยจับเจ้ากลับมาอีกครั้ง”
น่าหลานเบ้ปากเล็กน้อย มิได้เอ่ยอะไร
“เช่นนี้เถิด เรามาพนันกัน เจ้าตอบคำถามข้าหนึ่งข้อ ข้าจะให้เจ้าออกไป จากนั้นข้าจะจับเจ้ากลับมา แล้วเจ้าตอบคำถามข้าอีกหนึ่งข้อ ข้าก็จะปล่อยเจ้าออกไปอีกครั้ง”
“ต่อให้ยืมความกล้าให้เจ้า เจ้าก็ไม่กล้าปล่อยข้าออกไปหรอก”
หลินเฟิงโบกมือ “เอาละ บอกจุดประสงค์ที่เจ้ามาที่นี่”
“ย่อมมาเพื่อฆ่าเจ้า”
“ใครส่งเจ้ามา”
“ข้าตอบคำถามไปข้อหนึ่งแล้ว ปล่อยข้า”
น่าหลานจ้องหลินเฟิงอย่างเย็นชา
“ถึงข้าจะปล่อยเจ้าออกไป เกรงว่าเจ้าก็ออกจากคุกใหญ่แห่งนี้ไม่ได้”
“ก็อยู่ที่เจ้ากล้าปล่อยหรือไม่”
หลินเฟิงพยักหน้า “เช่นนั้นการเดิมพันของเราเริ่มแล้วใช่หรือไม่”
น่าหลานชำเลืองมองหลินเฟิง สีหน้าเต็มไปด้วยการท้าทาย
“เอาละ ข้าจะเชื่อเจ้าอีกครั้ง”
ในดวงตาสีครามจัด ในที่สุดก็ปรากฏประกายแห่งความหวังขึ้นอีกครั้ง
หลินเฟิงลุกขึ้น เดินออกจากกรงขัง