หญิงผู้ซ่อนตัวหลังประตู

ตอนที่ 3 เสียงผีร้องหมาป่าหอน

6 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เสียงดังโครมครามจากบ้านเฉินหมิงอันทำให้สุนัขทั้งหมู่บ้านพากันเห่าหอนราวกับคลุ้มคลั่ง

ชาวบ้านที่เข้านอนไปแล้วต่างลุกพรวดออกจากบ้าน แล้วตามเสียงมาดูเรื่องครึกโครม

คนแรกที่มาถึงบ้านเฉินหมิงอันคือหวังชุ่ยจู๋ ซึ่งอาศัยอยู่บ้านข้าง ๆ

“เกิดอะไรขึ้น? เปิดประตูสิ เถียนเหมย รีบเปิดประตู!”

หวังชุ่ยจู๋วิ่งหน้าตาตื่นไปถึงประตูรั้วบ้านลูกชาย แล้วยื่นมือผลักดู แต่พบว่าประตูลงกลอนไว้จากด้านใน นางร้อนใจจนออกแรงทุบประตูสุดกำลัง

เฉินสือโถวร้องไห้จนแทบขาดใจอยู่ในบ้าน

เฉินหมิงอันหยุดมือที่กำลังฟาดชู้รักกับหญิงแพศยา เขาทิ้งไม้ฟืนในมือลง กุมหน้าทรุดนั่งยอง ๆ ร้องไห้

เฉินผิงอันกับเถียนเหมยเหมือนเด็กที่ทำผิด ทั้งคู่ก้มหน้าหลบอยู่ตรงมุมกำแพง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย

“แม่จ๋า หนูจะหาแม่!”

เฉินสือโถวตกใจจนยื่นมือทั้งสองข้างไปหาเถียนเหมยสุดแรง ร้องไห้งอแงอยากให้นางกอด

ทว่าผู้เป็นแม่กลับตัวสั่นเทา ไม่สนใจเสียงร้องของเขาเลย

“เถียนเหมย เปิดประตูสิ รีบเปิด!”

หวังชุ่ยจู๋ที่อยู่นอกประตูรั้วร้อนใจยิ่งกว่าเดิม อยากรู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น จึงทุบแผ่นประตูไม่หยุด

“คุณป้า เกิดอะไรขึ้นหรือครับ?”

เสียงชายคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังหวังชุ่ยจู๋

นางหันไปมอง ก็เห็นเฉินทังฮวาเพื่อนบ้าน

“ทังฮวา ช่วยป้าหน่อย เข้าไปเปิดประตูในรั้วที ป้าไม่รู้ว่าข้างในเกิดอะไรขึ้น”

หวังชุ่ยจู๋คว้าแขนเฉินทังฮวาไว้แน่นราวกับคว้าฟางเส้นสุดท้าย

“ได้ครับ รอเดี๋ยว!”

เฉินทังฮวาปฏิเสธไม่ลง จึงวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่กำแพง ปีนเกาะขอบกำแพงแล้วถีบตัวขึ้นอย่างแรง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปได้อย่างง่ายดาย จากนั้นก็พุ่งตัวลงไปในลานบ้านอย่างแผ่วเบา

ทันทีที่ประตูรั้วเปิด หวังชุ่ยจู๋ก็พรวดพราดเข้าไปในโถงกลาง

เฉินทังฮวาหยิบไฟฉายที่พกติดตัวออกมา แล้วรีบตามนางไปติด ๆ

“โอ๊ย ตายแล้ว! บ้านนี้มีแต่เรื่องเสื่อมเสีย!”

พอเห็นสภาพในห้อง หวังชุ่ยจู๋ก็เข้าใจทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น นางตบต้นขาพลางร้องโหยหวน

เวลานี้ผู้คนด้านนอกลานบ้านเริ่มเพิ่มจำนวนขึ้น ลำแสงจากไฟฉายส่ายวูบวาบเข้าไปในช่องประตูโถงกลางที่มืดสนิท

เมื่อเจ้าของบ้านยังไม่ได้อนุญาต ไม่มีใครกล้าบุกเข้าไปตรง ๆ ทุกคนจึงจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่ตรงประตูรั้ว

“สวรรค์เอ๋ย! ขอให้ฟ้าผ่าคู่ชู้คู่นี้ให้ตายไปเลย!”

หวังชุ่ยจู๋ในห้องโบกมือไปมาเหมือนพยายามคว้าบางสิ่ง แต่กลับคว้าอะไรไม่ได้สักอย่าง สุดท้ายนางก็ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น เตะขาสะเปะสะปะ

“แม่กอดหน่อย แม่กอดหน่อย!”

เฉินสือโถวร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน เขาปีนลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า แล้ววิ่งไปหาเถียนเหมย ยื่นมือทั้งสองข้างขอให้นางกอด

เถียนเหมยผลักเฉินสือโถวออกไป แต่เขายังดึงดันขยับเข้าไปหา สุดท้ายก็โผกอดขานางไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด

อกน้อย ๆ ของเขากระเพื่อมแรง เขาสะอื้นพลางไอเป็นพัก ๆ ร่างเล็กขดงอเป็นก้อน

เขาไม่เข้าใจเลยว่า เหตุใดแม่ที่เคยรักและเอ็นดูเขามาตลอดจึงผลักไสเขาอย่างไร้เยื่อใยในตอนนี้

“หลีกทางหน่อย! ท่านปู่สี่มาแล้ว!”

ผู้คนตรงประตูรั้วหยุดส่งเสียงอื้ออึง ต่างถอยไปเปิดทางให้

ชายชราผมเคราขาวโพลนคนหนึ่งมีคนประคองเดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในลานบ้านอย่างโซเซ

ผู้คนพากันกรูกันเข้ามาล้อมลานบ้านไว้ราวกับกระแสน้ำ

“ชุ่ยจู๋ เกิดอะไรขึ้น? ออกมาพูด!”

ชายชราไม่ได้เดินเข้าไปในโถงกลาง แต่หยุดยืนตรงปากประตู ใช้ไม้เท้าในมือกระทุ้งพื้น แล้วตะโกนเรียกคนในบ้านด้วยเสียงกังวาน

พอได้ยินเสียงชายชรา หวังชุ่ยจู๋ก็ลุกพรวดจากพื้น คว้าแขนเฉินหมิงอันแล้วลากออกไปข้างนอก

“พี่สี่ พี่สี่! พี่ต้องช่วยตัดสินให้หมิงอันของเรานะ!”

เมื่อเห็นท่านปู่สี่ที่เคราพลิ้วไหวตามลม หวังชุ่ยจู๋ก็รีบเข้าไปฟ้องทั้งน้ำตา

“มีอะไรก็ค่อย ๆ พูด!”

ท่านปู่สี่กระทุ้งไม้เท้าลงพื้น แม้ไม่ได้โกรธ แต่ก็แผ่รัศมีน่าเกรงขามออกมา

“ฉันไม่มีหน้าจะพูดแล้ว บ้านนี้มีแต่เรื่องอัปมงคล!”

หวังชุ่ยจู๋ตบต้นขาตัวเองอย่างแรง สายตากวาดไปยังกลุ่มคนแน่นขนัดตรงประตูรั้ว

หวังชุ่ยจู๋เป็นคนเผด็จการหยาบคาย แต่ไม่ได้โง่ นางรู้ดีว่าหากชาวบ้านรู้ความจริง ชื่อเสียงของครอบครัวจะพังพินาศในชั่วข้ามคืน

คนพวกนี้ต่อให้ไม่มีเรื่องอะไรยังแต่งเรื่องขึ้นมาได้ ยิ่งสะใภ้ถูกจับได้คาหนังคาเขาบนเตียง เรื่องนี้ก็ยิ่งกลายเป็นหัวข้อซุบซิบหลังมื้ออาหารของชาวบ้านไปอีกหลายปี

“ท่านลุงสี่ เฉินผิงอันนอนกับเมียผม!”

เฉินหมิงอันที่สงบลงแล้วไม่สนใจอะไรอีก ท่าทางราวกับตัดใจปล่อยให้ทุกอย่างพังไปตามเรื่อง

“หา?”

“โอ้โห!”

กลุ่มคนที่เบียดกันอยู่ตรงประตูรั้วส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา แสงสว่างวูบวาบฉายให้เห็นใบหน้าตื่นเต้นของทุกคน

“ไอ้เฉินผิงอันนั่นเป็นถึงเลขาพรรคประจำหมู่บ้าน แต่เอาแต่ไปยุ่งกับผู้หญิงในหมู่บ้าน!”

“นั่นสิ เมียมันมาหรือยัง?”

“ใกล้แล้วมั้ง เมื่อกี้ฉันยังเห็นเดินมาทางนี้อยู่เลย!”

“มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว!”

……

พวกชอบมุงบางคนถึงกับเบียดเข้าไปในลานบ้าน พับแขนเสื้อพลางถามว่า “หมิงอัน จะให้ช่วยไหม แค่บอกมา พวกเราพี่น้องจะจับไอ้เฉินผิงอันมัด แล้วลากไปประจานที่อำเภอเอง!”

“ใช่ ๆ ดูซิว่ามันยังจะกร่างได้อีกไหม!”

คนพวกนั้นทำท่าราวกับกำลังขอความเห็นเฉินหมิงอัน แต่สายตากลับเหลือบมองท่านปู่สี่ที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ

“หุบปาก! พวกแกอยากให้หมู่บ้านกู่หยวนกลายเป็นตัวตลกของทั้งอำเภอหรือไง? พวกชอบดูงานศพแล้วกลัวโลงไม่ใหญ่พวกนี้ ไสหัวไปให้พ้น!”

เป็นไปตามคาด พอท่านปู่สี่ได้ยินพวกเขาพูดกันอื้ออึงว่าจะช่วยระบายแค้นให้เฉินหมิงอัน ก็รีบตวาดด่าทันที ไม้เท้ากระทุ้งพื้นดังตึงตัง

ผู้คนมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครกล้าส่งเสียงโวยวายอีก

ทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบงันน่าขนลุก ราวกับกาลเวลาหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

“ออกไปให้หมด พวกแกก็ไม่ต้องดูแล้ว แยกย้ายกันไป โกวจื่อ ปิดประตูรั้วเสีย ส่วนชุ่ยจูกับหมิงอันตามฉันเข้าบ้าน!”

ชายหนุ่มที่ประคองท่านปู่สี่รับคำ แล้วหันไปไล่ทุกคนที่เข้ามาในลานบ้านออกไป ก่อนจะปิดประตูรั้วดังปัง

“ปัง ๆ ๆ!”

เสียงเคาะประตูรั้วดังสนั่น

“ยังไม่เลิกกันอีกหรือไง?”

โกวจื่อเริ่มโมโห เขากระชากประตูรั้วเปิดดังโครม

“คุณป้า เป็นคุณเองหรือครับ?”

ตรงหน้าโกวจื่อคือหลี่ซิ่วจู๋ ภรรยาของเฉินผิงอัน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเดือดดาล

เขาหันไปมองคนไม่กี่คนในลานบ้าน คล้ายกำลังขอความเห็นว่าจะให้หลี่ซิ่วจู๋เข้ามาหรือไม่

“ไหน ๆ ก็มาแล้ว เข้ามาเถอะ!”

เมื่อท่านปู่สี่เอ่ยปาก โกวจื่อก็โล่งใจและหลีกทางให้

หลี่ซิ่วจู๋ไม่พูดสักคำ เดินผ่านทุกคนตรงไปยังปากประตูโถงกลาง หยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาแล้วบุกเข้าไป

“เพียะ! เพียะ!”

จากห้องด้านในมีเสียงท่อนไม้ฟาดกระทบร่างกายดังทึบ ๆ อีกครั้ง

“จะเอาให้จบไหม ถ้ายังตีอีกฉันจะสู้กลับแล้วนะ!”

เฉินผิงอันเพิ่งโดนซ้อมมาอย่างหนัก ในใจทั้งคับแค้นและอัดอั้น พอเห็นเมียตัวเองกำลังตีอีก เขาก็โกรธจนไฟลุกท่วมอก

“โครม!”

เขายกเท้าถีบออกไปอย่างแรง หลี่ซิ่วจู๋ยืนไม่อยู่ เซถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนร่างจะกระแทกกำแพงจึงหยุดได้

“ฮือ! ไอ้เดรัจฉาน ฉันสู้กับแกตาย!”

หลี่ซิ่วจู๋เดือดดาลราวกับสิงโตคลั่ง เตรียมพุ่งเข้าไปสู้กับเฉินผิงอันจนตายกันไปข้าง

“คุณป้า อย่าทำแบบนี้ครับ!”

โกวจื่อพุ่งออกมาจากด้านข้าง โอบรัดหลี่ซิ่วจู๋ที่กำลังคลุ้มคลั่งไว้แน่น

“ปล่อยฉัน! ปล่อย! ฉันจะตีแกให้ตาย ไอ้หมาตัวผู้!”

หลี่ซิ่วจู๋ดิ้นรนสุดแรง แต่ก็ไร้ประโยชน์ กระดุมเสื้อของนางหลุดร่วงไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้

นางจึงถอดเสื้อตัวนอกออกทันที แล้วกระชากเสื้อตัวในออกตาม เผยอกขาวผ่องพลางตะโกนเสียงดังว่า “ร่างกายฉันไม่ดีตรงไหน? นมฉันสู้เถียนเหมยไม่ได้ใช่ไหม?”

โกวจื่อเผลอคลายมือด้วยความลนลาน หลี่ซิ่วจู๋ฉวยโอกาสเปลี่ยนเป้าหมาย พุ่งเข้าใส่เถียนเหมยที่พิงอยู่ข้างเตียง

“เพียะ!”

เถียนเหมยถูกตบหน้าอย่างจังโดยไม่ทันตั้งตัว ร่างหงายหลังล้มลงบนเตียง

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป