เถียนเหมยไม่ใช่ลูกแกะที่ยอมให้คนเชือดแต่โดยดี คุมของลับใต้หว่างขาผัวตัวเองไม่อยู่ ยังมีหน้ามาโวยวายอยู่ตรงนี้อีกหรือ?
ที่ทำให้เธอโกรธยิ่งกว่าคือ เฉินผิงอันซึ่งเมื่อครู่ยังพร่ำคำหวานพลางโลดแล่นอยู่บนตัวเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นไอ้ขี้ขลาด ไม่กล้าเข้ามาปกป้องเธอเลยสักนิด
การจู่โจมของหลี่ซิ่วจู๋เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เถียนเหมยจึงเสียเปรียบไปก่อนในตอนแรก
พอตั้งตัวได้ เธอก็เปิดฉากโต้กลับอย่างดุดัน
อย่างไรเสียเธอก็ได้เปรียบเรื่องอายุ เถียนเหมยอายุน้อยกว่าหลี่ซิ่วจู๋กว่าสิบปีเต็ม เมื่อสบโอกาส เธอก็พลิกตัวกดหลี่ซิ่วจู๋ไว้ใต้ร่าง แล้วเอื้อมมือกระชากผมอีกฝ่าย
หลี่ซิ่วจู๋ออกแรงดิ้นสุดชีวิต พยายามใช้มือข้างหนึ่งง้างแขนของเถียนเหมยที่จับผมเธอไว้ ส่วนอีกมือก็ปัดป่ายคว้าไปทั่ว
ทั้งคู่ไม่มีใครยอมใคร ฟูกใต้ร่างส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังลั่น
โกวจื่อยืนแข็งทื่ออยู่ข้าง ๆ ลังเลว่าจะเข้าไปห้ามดีไหม อย่างไรตอนนี้ผู้หญิงทั้งสองก็แต่งตัวไม่เรียบร้อย หากเข้าไปห้ามคงหนีไม่พ้นถูกหาว่าอาศัยจังหวะฉวยโอกาสลวนลาม
เขาหันไปมองเฉินผิงอัน แต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยราวกับเป็นคนนอก
“ปล่อยนะ นังแพศยา ปล่อย!”
หลี่ซิ่วจู๋ที่เสียเปรียบไปก่อนเริ่มหมดแรงทีละน้อย หอบหายใจฟืดฟาด
เถียนเหมยไม่หลงกล หากปล่อยมือแล้วหลี่ซิ่วจู๋สวนกลับจะทำอย่างไร?
เวลานี้แค่มีใครสักคนเข้ามาแยกพวกเธอออกจากกันก็พอ แต่ผู้ชายสองคนในห้องกลับยืนนิ่งเป็นหุ่นไม้ ไม่มีใครก้าวเข้ามา
โกวจื่อยังพอเข้าใจได้ อย่างไรเขาก็เป็นแค่คนนอก
แต่เฉินผิงอันกลับยืนดูอยู่เฉย ๆ ทำให้ผู้หญิงทั้งสองสิ้นหวัง
“เธอปล่อยก่อนสิ!”
ท่ามกลางความสิ้นหวัง เถียนเหมยเองก็เริ่มคิดจะยุติเรื่องนี้
“เธอปล่อยก่อนสิ!”
หลี่ซิ่วจู๋ยังไม่ยอมแพ้ รอให้เถียนเหมยปล่อยมือก่อน
“ฮึ!”
เถียนเหมยครางฮึดฮัด แล้วออกแรงมากขึ้นอีกหลายส่วน
“โอ๊ย!”
หนังศีรษะของหลี่ซิ่วจู๋เจ็บแปลบเป็นระลอก ความเจ็บปวดทรมานนั้นจุดไฟโทสะให้ลุกโชนอีกครั้ง ปลุกกำลังใจในการต่อสู้ขึ้นมาเต็มสิบสองส่วน
ทั้งคู่เริ่มเปิดศึกยกใหม่
คนหลายคนที่เฝ้าอยู่ด้านนอกห้องโถงใหญ่รออยู่นาน แต่ก็ไม่มีใครออกมา
ท่านปู่สี่ใจเย็นมาก ทว่าหวังชุ่ยจู๋รอไม่ไหวแล้ว เสียงร้องไห้ของสือโถวในบ้านไม่ยอมหยุดเสียที
“พี่สี่ ฉันจะเข้าไปดูหลาน สือโถวตัวน้อยไม่มีความผิด!”
หวังชุ่ยจู๋สงสารหลาน ยังไม่ทันรอให้ท่านปู่สี่พูด เธอก็กระทืบเท้าแล้วเดินเข้าไปในบ้าน
“ย่าน้อยชุ่ยจู๋ ในที่สุดก็มาแล้ว ผู้หญิงตีกัน ผมก็ไม่รู้จะเข้าไปห้ามยังไง!”
เมื่อเห็นหวังชุ่ยจู๋เข้ามา โกวจื่อผู้คับข้องใจยักไหล่สองข้างอย่างจนปัญญา แล้วมองเธอ
“ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้น ตีกันให้ตายไปเลย!”
หวังชุ่ยจู๋ถลึงตาใส่เฉินผิงอันอย่างเกลียดชัง ก่อนจูงมือเฉินสือโถวแล้วเดินออกไป
“แม่ ผมจะหาแม่!”
เฉินสือโถวร้องจนเสียงแหบ เขาไม่อยากออกไป ทั้งยังดิ้นถอยหลังสุดแรง
“แม่แกไม่ต้องการแกแล้ว กลับบ้านกับย่าสิ!”
หวังชุ่ยจู๋รู้สึกขมขื่นในใจ เด็กเล็กย่อมสนิทกับแม่มากกว่า เธอรวบรวมความเด็ดขาด ดึงเฉินสือโถวออกจากบ้าน
“แม่ แม่...”
เฉินสือโถวไม่ยอม ยื่นมือที่ว่างอยู่ไปข่วนแขนของหวังชุ่ยจู๋
“ไอ้เด็กเวร ไอ้ลูกไม่มีหัวใจ ไอ้ลูกนอกคอก...”
หวังชุ่ยจู๋ทนไม่ไหวอีกต่อไป ด่าทอด้วยถ้อยคำหยาบคายไม่หยุด พลางเพิ่มแรงที่มือ ลากเฉินสือโถวออกไปทั้งอย่างนั้น
ในห้องเหลือคนอยู่สี่คน ผู้หญิงสองคนที่ฟัดกันสุดชีวิต กับผู้ชายสองคนที่ยืนดูเรื่องสนุก
“โกวจื่อ ช่วยจัดการหน่อย วันนี้พอแค่นี้ก่อน มีเรื่องอะไรก็ค่อยว่ากันพรุ่งนี้!”
ท่านปู่สี่เหลือบมองเฉินสือโถวที่กำลังสั่นเทา เกิดใจสงสารขึ้นมา จึงตะโกนเข้าไปในบ้าน
“ได้เลย!”
พอได้ยินคำสั่งของท่านปู่สี่ โกวจื่อก็ไม่สนแล้วว่าการแตะเนื้อต้องตัวระหว่างชายหญิงจะไม่เหมาะสมหรือไม่ เขารีบเข้าไปข้างเตียง แล้วยื่นมือไปดึงเถียนเหมย
“อาสะใภ้ ปล่อยมือเถอะ!”
เขาไม่กล้าใช้แรงมาก จึงเอ่ยเกลี้ยกล่อมอย่างนุ่มนวล
เถียนเหมยยอมถอยตามน้ำ ปล่อยมือที่กระชากผมหลี่ซิ่วจู๋ ทว่าร่างทั้งร่างยังนั่งคร่อมอยู่บนตัวอีกฝ่าย
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มคลี่คลาย โกวจื่อก็จะพยุงเถียนเหมยลงจากเตียง
แต่จู่ ๆ หลี่ซิ่วจู๋ก็ยกตัวขึ้นอย่างแรง พลิกกลับมากดเถียนเหมยไว้ใต้ร่าง
“เธอ...”
เถียนเหมยตกตะลึง เพิ่งเอ่ยออกมาได้คำเดียว คอก็ถูกหลี่ซิ่วจู๋บีบแน่น จนพูดต่อไม่ออก
“อา...อาสะใภ้!”
โกวจื่อตกใจจนทำอะไรไม่ถูก การกระทำประหลาดของหลี่ซิ่วจู๋ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทัน
คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเขาเข้าข้างอีกฝ่าย
ไม่มีเวลาคิดให้มาก และไม่สนว่าจะไปแตะโดนส่วนอ่อนไหวของผู้หญิงหรือไม่ โกวจื่อโอบเอวเปลือยเปล่าของหลี่ซิ่วจู๋ แล้วออกแรงสุดชีวิตลากเธอไปข้างหลัง
หลี่ซิ่วจู๋กัดฟันกรอด ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด มือทั้งสองข้างรัดคอเถียนเหมยแน่นราวกับคีมเหล็ก
เถียนเหมยรู้สึกเหมือนฟ้าดินหมุนคว้าง ลำคอส่งเสียง “อึก ๆ” ใบหน้าสวยแดงก่ำ
ปล่อยไว้แบบนี้ต้องมีคนตายแน่ โกวจื่อจึงตะโกนด่าเฉินผิงอัน “ไอ้เวรเอ๊ย ยังไม่รีบมาช่วยอีก! ถ้ามีคนตายวันนี้ แกจบเห่แน่!”
เฉินผิงอันถึงได้ยอมเดินเข้ามาสองก้าวอย่างไม่เต็มใจ ก่อนคว้ามือของหลี่ซิ่วจู๋แล้วออกแรงง้างนิ้วเธอออก
“ฮึด!”
เมื่อแรงกดคลายลง เถียนเหมยก็พ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ แล้วไอแค็ก ๆ ไม่หยุด
“พวกแกเข้าข้างกัน ฉันจะฆ่าพวกแกให้ตาย ไอ้เวร!”
หลี่ซิ่วจู๋ถูกผู้ชายสองคนจับตัวไว้ เธอดิ้นสุดแรง หวังจะหลุดจากการควบคุม
โกวจื่อรู้สึกไม่เป็นธรรม วันนี้เขาไม่น่าเข้าไปยุ่งเรื่องยุ่ง ๆ นี่เลย สุดท้ายเหนื่อยเปล่า แถมยังถูกหลี่ซิ่วจู๋เกลียดเข้าอีก
“อาสะใภ้ พูดแบบนั้นไม่ได้ ผมหวังดีนะ ถ้าคุณบีบคอเธอตาย คุณต้องติดคุก!”
ตอนนี้โกวจื่อมองหลี่ซิ่วจู๋อย่างไรก็ขัดหูขัดตา จึงโต้กลับด้วยน้ำเสียงอู้อี้
“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแก ฉันเป็นแม่ม่ายหรือมีอะไรกับแกหรือไง?”
“อา...อาสะใภ้ คุณ...คุณ...”
โกวจื่อตกใจ รีบปล่อยมือที่จับหลี่ซิ่วจู๋ แล้วไม่กล้าแตะต้องตัวเธออีก
เฉินผิงอันที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หน้าคล้ำเขียว คืนนี้ช่างเหมือนฝันร้ายที่ไม่มีวันจบ
“ไป กลับบ้าน ยังอับอายไม่พออีกหรือไง?”
“เออ ไอ้เต่าล้านปี แกมานอนกับเมียคนอื่นถึงบ้านเขา ตกลงใครกันแน่ที่อับอาย?”
“เธอ...”
เฉินผิงอันเถียงไม่ออก จึงปล่อยมือแล้วเดินไปยืนเงียบ ๆ ด้านหนึ่ง ยังมีคนอยู่ในลานบ้าน เขาไม่กล้าออกไปเผชิญหน้าพวกนั้น
“พรุ่งนี้ฉันจะไปแจ้งความกับทางตำบล รอดูได้เลย!”
หลี่ซิ่วจู๋เก็บเสื้อผ้าที่ถูกโยนอยู่บนพื้นขึ้นมา ตั้งใจจะสวม แต่พบว่าเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งไปแล้ว
เธอสวมมันลวก ๆ อย่างไรเสียถึงจะขาด อย่างน้อยก็ยังพอปิดบังเนินอกไว้ได้บ้าง
โกวจื่อหันหลังเดินออกจากห้อง
“ข้างในไม่ตีกันแล้วหรือ?”
ท่านปู่สี่เห็นโกวจื่อออกมา จึงเอ่ยถาม
“อืม!”
โกวจื่อพยักหน้า ไม่พูดอะไรเกินจำเป็น
หวังชุ่ยจู๋พาเฉินสือโถวกลับไปแล้ว ส่วนเฉินหมิงอันนั่งยอง ๆ อยู่ในลานบ้าน กอดเข่าซึมเซา
“หมิงอัน พอได้แล้ว พรุ่งนี้พวกเธอมาที่บ้านฉันสักครั้ง มาคุยกันให้รู้เรื่อง อย่างไรต่อไปก็ยังต้องใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้าน อย่าทำอะไรกันจนหมดทางลง!”
ท่านปู่สี่เหลือบมองเฉินหมิงอัน ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
เฉินหมิงอันไม่ตอบ เรื่องบานปลายมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะมีอะไรให้คุยกันอีก
“ได้ยินที่ฉันพูดไหม หรือคำพูดของฉันไม่มีความหมายแล้ว?”
ท่านปู่สี่โกรธขึ้นมา ใช้ไม้เท้าเขี่ยเฉินหมิงอันที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา
“อืม!”
เฉินหมิงอันพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ ยอมรับปากท่านปู่สี่
“โกวจื่อ ไปกันเถอะ เฮ้อ แก่แล้วจริง ๆ บ้านตระกูลเฉินเกิดเรื่องแบบนี้ เสียหน้าจนหมดแล้ว!”
ท่านปู่สี่ถอนใจยาว ให้โกวจื่อประคองออกจากลานบ้าน แล้วค่อย ๆ เดินห่างออกไป
เฉินหมิงอันหันไปจ้องห้องโถงใหญ่ที่มืดสนิทอย่างเคียดแค้น ก่อนลุกออกจากลานบ้าน
บ้านที่เมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนเขายังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ หลังจากนี้เขาไม่อยากย่างกรายเข้าไปอีกแม้แต่ครึ่งก้าว...