หมู่บ้านที่ตั้งอยู่ในหุบเขาเบื้องหน้าคือหมู่บ้านกู่หยวน ท่ามกลางความพร่าเลือน กิ่งก้านคดงอราวกับหนวดเคราของต้นการบูรโบราณตรงปากทางเข้าหมู่บ้านทอดยื่นออกมา
หน้าศาลเจ้าดินเล็ก ๆ ข้างต้นการบูรโบราณ ไม่รู้ว่าใครจุดเทียนไว้สองเล่ม เปลวไฟไหววูบไปมา ทำให้รูปเคารพในศาลสว่างวาบสลัววูบสลับกัน…
ในหมู่บ้านกู่หยวน เถียนเหมยปิดประตูรั้วตั้งแต่ฟ้ามืดสนิท เพื่อกันแม่สามีเจ้ากี้เจ้าการไม่ให้มาหาถึงบ้าน
อีกอย่าง คืนนี้เฉินผิงอันจะมาหา นางจึงต้องกล่อมลูกชายชื่อสือโถวให้นอนเสียแต่เนิ่น ๆ
“แม่ ผมไม่อยากนอนเร็วขนาดนี้!”
ใต้แสงตะเกียง เฉินสือโถวเล่นนิ้วตัวเองไปพลาง ยืดคอประท้วงเถียนเหมยไปพลาง เด็กน้อยวัยเกือบสามขวบพูดจาฉะฉานอย่างยิ่ง
“เด็กดี รีบนอนเถอะ พรุ่งนี้เช้าแม่จะพาไปตลาดในอำเภอ ซื้อของอร่อยให้กิน”
เถียนเหมยก้มลงจูบหน้าผากสือโถวหนึ่งที วิธีนี้ได้ผลชะงัด ดวงตาของเฉินสือโถวพลันเป็นประกาย แววตาคู่นั้นคล้ายมารดาอย่างยิ่ง เปล่งประกายตื่นเต้นออกมา
“ได้!”
เขามุดเข้าไปในผ้าห่มทันที ซุกหน้าลงไป
เถียนเหมยละสายตาจากลูก เงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ด้านนอกมีเพียงแสงสลัวพร่าเลือน
“ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ!”
ด้านนอกลานบ้านคล้ายมีเสียงเคาะประตูเบา ๆ สองครั้ง เถียนเหมยขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว เฉินผิงอันรีบร้อนอะไรนักหนา หากมีใครมาเห็นเข้าจะทำอย่างไร อีกอย่างเฉินสือโถวเพิ่งเอนตัวลงนอน ยังไม่รู้เลยว่าจะหลับเมื่อไร
นางมองไปยังเตียงอย่างไม่วางใจ เฉินสือโถวใต้ผ้าห่มยังนิ่งสนิท
“ตัวดีเอ๊ย!”
นางถอนใจในใจ ก่อนหมุนตัวออกจากห้อง คลำกลอนประตูห้องโถงในความมืดแล้วเปิดออก จากนั้นชะโงกหน้ามองไปทางประตูรั้ว
“ก๊อก ๆ ก๊อก ๆ!”
เสียงเคาะประตูรั้วดังชัดขึ้น
“ใครอยู่ข้างนอก?”
เถียนเหมยรวบรวมความกล้าตะโกนถามเสียงต่ำ ปกติเฉินผิงอันมักปีนข้ามกำแพงเตี้ย ๆ เข้ามา ไม่เคยมาเคาะประตูรั้วอย่างเปิดเผยเหมือนวันนี้
เสียงด้านนอกพลันเงียบไป เถียนเหมยเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย ลังเลว่าจะออกไปเปิดประตูรั้วดีหรือไม่
“เมี้ยว เมี้ยว!”
“อู้!”
เถียนเหมยถอนหายใจโล่งอก ที่แท้ก็เป็นแมวติดสัดนี่เอง!
นางหันกลับมา
“เสี่ยวเหมย!”
เสียงคุ้นเคยของเฉินผิงอันดังมาจากบนกำแพง
“อ๊ะ!”
เถียนเหมยสะดุ้งโหยง ร้องออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ตุ้บ!”
เฉินผิงอันรีบร้อนกระโดดลงจากกำแพง ทว่าในความมืดมองไม่เห็นพื้น จึงหน้าคะมำลงไป
“อึก!”
เฉินผิงอันเจ็บจนร้องคราง แต่ไม่กล้าส่งเสียงดัง ได้แต่กลั้นเสียงครางต่ำ ๆ ไว้
เถียนเหมยรีบวิ่งเข้าไป ชะโงกตัวช่วยพยุงเฉินผิงอัน
จังหวะที่เฉินผิงอันลุกขึ้น เขาฉวยโอกาสบีบหน้าอกอวบอิ่มของเถียนเหมยไปหนึ่งที
“อึก!”
เถียนเหมยไม่ทันตั้งตัว เผลอครางเสียงหวานออกมา ทำให้ไฟปรารถนาในใจเฉินผิงอันลุกโชน
เขากอดร่างนุ่มนิ่มตรงหน้าไว้แน่น ริมฝีปากมีหนวดเครารุงรังเคลื่อนเข้าใกล้หน้าอกของเถียนเหมยอย่างหิวกระหาย
“อย่า อย่าสิ เดี๋ยวมีคนเห็น!”
ปากเถียนเหมยกระซิบปฏิเสธ ทว่าร่างกายกลับโน้มเข้าหาอย่างไม่อาจปิดบัง
“อื้ม!”
เฉินผิงอันรู้สึกเร่าร้อนเป็นพิเศษ ความตื่นเต้นจากการลักลอบมีสัมพันธ์เช่นนี้ เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนยามอยู่กับหญิงม่ายสองคนนั้น
ทั้งสองกอดกันอยู่ในท่าทางประหลาด
“ฟู่!”
ลมเย็นสายหนึ่งพัดผ่านกำแพง พัดหน้าม้าตรงหน้าผากของเถียนเหมยจนยุ่งเหยิง
เสื้อผ้าของนางถูกเฉินผิงอันเลิกขึ้น เผยให้เห็นหน้าท้องขาวผ่อง
เมื่อลมเย็นพัดผ่าน เถียนเหมยก็สะท้านวูบ รีบยกมือผลักศีรษะเฉินผิงอันออก
“เข้าไปในบ้าน!”
“ได้ สือโถวหลับแล้วใช่ไหม?”
“น่าจะหลับแล้ว”
“งั้นก็ดี รีบเข้าไปเถอะ!”
“ดูรีบร้อนเข้า…”
เถียนเหมยถูกเฉินผิงอันจูงมือเข้าไปในห้องโถง
เถียนเหมยสะบัดมือหลุด เดินไปใกล้ประตูห้องแล้วชะโงกมองเข้าไป ใต้แสงตะเกียงน้ำมันที่ไหววูบ ผ้าห่มนูนขึ้นเล็กน้อย ดูท่าเฉินสือโถวคงหลับสนิทแล้วจริง ๆ
“รอเดี๋ยว ข้าขอดูสือโถวก่อน…”
ยังพูดไม่ทันจบ เฉินผิงอันก็พุ่งเข้าใส่ราวกับสัตว์ร้ายคลุ้มคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว…
เฉินหมิงอันเดินอยู่นานกว่าจะมองเห็นแสงไฟประปรายในหมู่บ้าน
เขาถอนหายใจ เดิมทีคิดจะลัดทาง แต่สุดท้ายก็เสียเที่ยวเปล่า
ท้องร้องโครกครากมาพักใหญ่แล้ว เวลานี้กลับถึงบ้าน หากได้กินเศษอาหารเหลือ ๆ บ้างก็นับว่าดีแล้ว หวังว่าเถียนเหมยจะยังไม่ได้เทข้าวกับกับข้าวที่เหลือให้ไก่กิน
พอนึกถึงเถียนเหมย เฉินหมิงอันก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ความขุ่นเคืองที่เพิ่งผุดขึ้นในหัวสลายไปในพริบตา
เขาลูบอกด้านซ้ายอย่างไม่วางใจ เงินที่อัดแน่นอยู่ในกระเป๋าเสื้อชั้นในยังอยู่ครบ
คืนนี้หลังเถียนเหมยได้เงินไปแล้ว นางคงไม่ตำหนิเขาที่กลับบ้านมาโดยไม่บอกกล่าวใช่ไหม
“กุกกู กุกกู!”
นกเค้าแมวตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้ข้างทาง ส่งเสียงร้องไม่หยุด
“ซ่า ซ่า!”
หญ้าสูงข้างทางไหวเอนเบา ๆ ทิ้งร่องรอยของสายลมไว้
เฉินหมิงอันเดินต่อไม่หยุด เมื่อผ่านต้นการบูรโบราณ เทียนตรงหน้าศาลเจ้าดินข้างต้นไม้ก็ถูกลมพัดดับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ปากประตูศาลมืดสนิท ราวกับปากของคนแก่ฟันหายที่อ้าค้างอยู่
“โฮ่ง โฮ่ง!”
จู่ ๆ สุนัขทั้งหมู่บ้านก็พากันเห่าขึ้นพร้อมเพรียง ราวกับได้รับสัญญาณ
เฉินหมิงอันไม่สนใจเสียงเหล่านั้น เดินเลี้ยวไปเลี้ยวมาก่อนมุ่งหน้าไปยังลานบ้านของตน
บ้านของเขาอยู่ทางตะวันตกของหมู่บ้าน อีกฟากของกำแพงลานบ้านคือบ้านเก่าของครอบครัว มารดาของเขา หวังชุ่ยจู๋ อาศัยอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง
เมื่อเดินผ่านบ้านเก่า เฉินหมิงอันเหลือบมองไปทางนั้น ประตูหน้าต่างปิดสนิท ภายในมืดมิด
คนแก่ก็เป็นเช่นนี้ เพื่อประหยัดน้ำมันตะเกียงเพียงไม่กี่ตำลึงก็เข้านอนแต่หัวค่ำ นิสัยเช่นนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูกของคนรุ่นก่อนราวกับเป็นสายเลือด
ลานบ้านของตนอยู่ตรงหน้าแล้ว เฉินหมิงอันกลับรู้สึกประหม่าอย่างไร้สาเหตุ
เมื่อเดินผ่านกำแพงดินที่สูงเพียงครึ่งตัวคน เขาชะโงกมองเข้าไป เหตุใดไฟในบ้านถึงดับแล้วเหมือนกัน
เถียนเหมยนอนแล้วหรือ?
เพียงชั่วความคิด เฉินหมิงอันก็ผุดแผนขึ้นมา เขาตั้งใจจะแอบปีนเข้าไปในลานบ้าน ทำให้เถียนเหมยประหลาดใจครั้งใหญ่
เขาข้ามกำแพงไปอย่างคล่องแคล่ว แล้วค่อย ๆ ย่องไปยังประตูใหญ่
แต่เมื่อเข้าใกล้ประตู เขากลับได้ยินเสียงครางแผ่วต่ำของหญิงสาวที่ชวนให้คนเคลิบเคลิ้มดังขึ้นอย่างไม่คาดคิด
เสียงครางนั้นคุ้นหูเหลือเกิน ทุกครั้งที่เถียนเหมยตื่นเต้นถึงขีดสุด นางก็จะส่งเสียงที่ทำให้เขาแทบคลั่งเช่นนี้ออกมา
เฉินหมิงอันยืนนิ่งงันอยู่กับที่ เพราะท่ามกลางเสียงครางของหญิงสาวยังมีเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของผู้ชายปะปนอยู่ด้วย
หลังจากชะงักงันไปชั่วครู่ ความตกตะลึงก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวอย่างไม่อาจควบคุม
เลือดขึ้นหน้า เขาไม่สนใจอะไรอีก เฉินหมิงอันคว้าท่อนไม้ฟืนที่พิงอยู่ตรงมุมกำแพง แล้วพุ่งไปยังประตูห้องโถงด้วยความโมโห
ประตูแง้มอยู่ เขาบุกเข้าไปในห้องโถงแล้วตรงดิ่งไปยังห้องนอน เสียง “ปัง!” ดังสนั่น ประตูไม้กระแทกเข้ากับผนังอย่างแรง
ภายในห้อง ชายหญิงที่กำลังดื่มด่ำจนลืมตัวหยุดชะงักทันที แล้วหันขวับไปมองทางประตูอย่างลนลาน
แสงจันทร์ริบหรี่ส่องลอดกรอบหน้าต่างไม้ พอดีตกกระทบร่างเฉินหมิงอันที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงประตูราวกับหอคอยเหล็ก
“แง!”
เฉินสือโถวสะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังสนั่น ร้องไห้จ้าอย่างตกใจ
เฉินผิงอันรีบลุกจากตัวเถียนเหมย เอื้อมมือควานหาเสื้อผ้าของตน
“ไอ้ชั่วชายหญิงคู่นี้!”
ภาพตรงหน้ายืนยันสิ่งที่เฉินหมิงอันคาดไว้ เขาโกรธจนขาสั่น พุ่งไปข้างเตียงแล้วเงื้อท่อนไม้ฟาดลงไป
ในความมืด เขาไม่สนด้วยซ้ำว่าตีโดนหรือไม่ ได้แต่ยกไม้ขึ้นฟาดลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับเครื่องจักร
“โอ๊ย อย่าตี อย่าตี หมิงอัน ข้าเอง ผิงอัน พี่ชายเจ้า พี่ชาย!”
เฉินผิงอันถูกฟาดไปหลายที ความเจ็บปวดรุนแรงทำให้เขาไม่อาจรักษาหน้าได้อีกต่อไป จึงร้องขอชีวิตเฉินหมิงอันเสียงดัง
เฉินหมิงอันชะงัก ในความมืดเขามองไม่เห็นว่าชายชู้เป็นใคร ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเขาเอง