ยามพลบค่ำ แนวสันเขาทอดตัวเป็นริ้วรอย ราวกำแพงสูงใหญ่เลือนราง
เสียงร้องเดียวดายของนกเค้าแมวดังใกล้บ้างไกลบ้าง ทำให้เฉินหมิงอันอดหวาดกลัวขึ้นมาไม่ได้
เขาไม่มีเวลาสนใจว่าพงหญ้าข้างทางมีงูพิษซ่อนอยู่หรือไม่ ใจลอยกลับไปถึงบ้านในหมู่บ้านกู่หยวนที่ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขานานแล้ว
เวลานี้กางเกงของเฉินหมิงอันเปื้อนโคลนเป็นจุด ๆ เพื่อให้กลับถึงบ้านเร็วขึ้น เขาจึงเลือกเดินทางลัดบนเขา แม้เส้นทางจะขรุขระอยู่บ้าง แต่ก็สั้นกว่าถนนใหญ่ราวสิบกว่าลี้ ประหยัดเวลาได้ถึงสองชั่วโมงเต็ม มีหวังว่าจะได้พบเถียนเหมย ภรรยาที่คิดถึงแทบขาดใจ ก่อนมื้อเย็น
พอนึกถึงเถียนเหมย มุมปากของเฉินหมิงอันก็ยกขึ้นเล็กน้อย หลังแต่งงานกัน แม้ทั้งคู่จะไม่ได้รักใคร่กลมเกลียวจนคนอิจฉา แต่ก็ครองรักกันอย่างสงบสุข
หากไม่ใช่เพื่อให้เถียนเหมยกับลูกมีชีวิตที่ดี เฉินหมิงอันไม่มีทางออกไปทำงานไกลบ้านเด็ดขาด
ที่เขากลับมาเงียบ ๆ คราวนี้ ก็เพราะอยากทำให้เถียนเหมยประหลาดใจครั้งใหญ่ หลังออกไปทำงานนอกบ้านมาครึ่งปีกว่า เขาเก็บเงินได้ไม่น้อย อยู่ข้างนอกคนเดียวก็ไม่กล้ากินไม่กล้าดื่ม เก็บทุกบาททุกสตางค์หอบกลับบ้าน
เฉินหมิงอันก้าวเดินไม่หยุด ยกมือขวากดอกข้างซ้ายเบา ๆ กระเป๋าเสื้อชั้นในตุงนูน นั่นคือเงินที่เขาหามาด้วยหยาดเหงื่อและเลือดเนื้อ
ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปหมดแล้ว แต่ทางเดินเล็ก ๆ ยังทอดยาวไร้จุดสิ้นสุด เนินเขาไกลออกไปปรากฏเลือนราง
เฉินหมิงอันเริ่มร้อนใจ เขาคิดแต่จะรีบกลับบ้าน ไม่คิดเลยว่าทางลัดที่เลือกคราวนี้จะเดินยากถึงเพียงนี้ ดูท่าคงต้องคลำทางเข้าหมู่บ้านในความมืด
ในเมื่อกลับไปไม่ทันมื้อเย็น เฉินหมิงอันจึงผ่อนฝีเท้าลง จะได้ประหยัดแรงไว้ ไม่เช่นนั้นหากรีบทำหน้าที่สามีส่ง ๆ ตอนกลางคืน เถียนเหมยคงไม่พอใจ
จริงสิ ช่วงที่เขาไม่อยู่บ้าน แม่หวังชุ่ยจู๋ดูแลเธอกับลูกดีหรือเปล่า?
แล้วเฉินผิงอัน ลูกพี่ลูกน้องของเขา ได้ทำตามคำรับปากว่าจะช่วยดูแลคนในครอบครัวหรือไม่?
พูดถึงเฉินผิงอัน เขาเป็นลูกพี่ลูกน้องที่มีปู่คนเดียวกัน และดำรงตำแหน่งเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านกู่หยวน
เฉินผิงอันเป็นคนถือตัว ทำหน้าที่เลขาธิการมาหลายปี แต่ไม่เคยยักยอกเงินเข้ากระเป๋าตัวเอง จึงมีบารมีอยู่บ้างในหมู่ชาวบ้าน
แต่เขามีจุดอ่อนร้ายแรงอย่างหนึ่ง—มักมากในกาม
สาวใหญ่กับสะใภ้สาวในหมู่บ้านต่างเคยถูกเขาเกี้ยวพาราสีด้วยคำพูดอยู่ไม่น้อย
แต่ถึงจะพูดหยอกเย้าอย่างไร หลายปีก่อนชาวบ้านต่างก็อยู่กับครอบครัวของตน ก้มหน้าขุดหากินจากผืนดินอันแร้นแค้น มีผู้หญิงเพียงไม่กี่คนที่เฉินผิงอันฉวยโอกาสได้จริง ๆ
อย่างมากก็แค่แวะเวียนไปเหยียบธรณีประตูบ้านแม่ม่ายสองคนนั้นบ่อยขึ้นเท่านั้น
เฉินหมิงอันไม่รู้เลยว่า ในช่วงหลายเดือนที่เขาออกไปทำงาน เถียนเหมยซึ่งทนเหงาไม่ไหวแอบมีสัมพันธ์กับเฉินผิงอัน
เถียนเหมยมีรูปร่างอวบอิ่มและงดงาม ใบหน้ารูปไข่ประดับดวงตาหวานเยิ้ม ชุ่มฉ่ำชวนดึงดูดวิญญาณ โดยเฉพาะหลังคลอดลูก ร่างกายยิ่งมีน้ำมีนวล อกอวบสะโพกผาย หน้าตาสะสวยจนผู้ชายคนอื่นเห็นแล้วน้ำลายแทบไหล
แต่ก่อนเฉินหมิงอันคอยจับตาดูเธออย่างใกล้ชิด ไม่ว่าจะออกไปทำงานในนา หรือไปตลาด เขาก็อยู่ข้างกายเถียนเหมยเสมอ ทั้งคู่แทบจะแยกจากกันไม่ได้ ทำให้ผู้ชายคนอื่นไม่มีโอกาสลงมือแม้แต่น้อย
คำโบราณว่าไว้ ไม่กลัวโจรย่องมาขโมย กลัวแต่โจรหมายตา
อีกคำก็ว่า แมลงวันไม่ตอมไข่ที่ไม่มีรอยร้าว
ที่จริง ตั้งแต่วันแต่งงานของเฉินหมิงอัน เฉินผิงอันก็หลงใหลเสน่ห์ของเถียนเหมยแล้ว
วันนั้น ขณะสามีภรรยาคู่บ่าวสาวยกสุราไปคารวะแขก เฉินหมิงอันแนะนำลูกพี่ลูกน้องผู้เป็นเลขาธิการหมู่บ้านที่มีอำนาจชี้ขาดทุกเรื่องให้เถียนเหมยอย่างภาคภูมิใจ
เถียนเหมยอายจนก้มหน้า ก่อนเงยขึ้นอย่างเขินอาย เฉินผิงอันที่เมาไปครึ่งหนึ่งยกจอกขึ้น พลันชะงักสายตานิ่งค้าง
หญิงสาวตรงหน้าใช้ดวงตาหวานเยิ้มมองมาอย่างอ่อนโยนดุจสายน้ำ ความเย้ายวนที่ดูราวไม่ได้ตั้งใจกลับมีมนตร์สะกดชวนใจสั่น
เฉินผิงอันได้แต่ขุ่นเคืองว่า เกิดเป็นคนเหมือนกัน แถมตนยังเป็นถึงเลขาธิการหมู่บ้าน เหตุใดจึงไม่มีวาสนาได้ครองสุขกับหญิงงามอย่างที่เฉินหมิงอันมี
ชั่วขณะที่สายตาของทั้งคู่สบกันโดยไม่ตั้งใจ หัวใจของเฉินผิงอันก็ปั่นป่วนขึ้นอีกครั้ง
เฉินหมิงอันไม่รู้เรื่องอะไร ยังเร่งอยู่ข้าง ๆ ว่า “เถียนเหมย รีบทักทายสิ! นี่พี่ผิงอันของฉัน เลขาธิการหมู่บ้าน!”
“พี่!”
เสียงของเถียนเหมยดุจธารน้ำใสบนภูเขา หวานฉ่ำและเย็นชื่น หรือไม่ก็เหมือนสายลมเย็นในฤดูร้อน สดชื่นจับใจ
“เออ!”
เฉินผิงอันทำท่าราวเด็กที่ทำผิดเป็นครั้งแรก จึงกระสับกระส่ายอยู่บ้างต่อหน้าหญิงสาวคนหนึ่ง…
หลังดื่มสุรามงคลของลูกพี่ลูกน้อง ภาพรอยยิ้มและทุกอากัปกิริยาของเถียนเหมยก็วนเวียนอยู่ในใจเฉินผิงอันไม่รู้จบ
แค่คิดถึงเถียนเหมย หัวใจของเฉินผิงอันก็เหมือนถูกหนามนับร้อยทิ่มแทง จนถอนตัวไม่ขึ้น
ขณะเดียวกัน เขาก็ขัดแย้งในใจ ด้านหนึ่งเฉินหมิงอันเป็นญาติที่ยังนับอยู่ในห้าชั่วคนเดียวกัน การหมายปองภรรยาคนอื่นเช่นนี้ดูไม่เหมาะสมนัก อีกด้านหนึ่ง หลังแต่งงานทั้งคู่ก็อยู่ด้วยกันตลอด ต่อให้เขาอยากลงมือก็ไม่มีโอกาสดี ๆ
แต่ในที่สุดโอกาสก็มาถึง ปีที่สามหลังแต่งงานกับเฉินหมิงอัน เถียนเหมยซึ่งมีลูกแล้วไม่อยากทนใช้ชีวิตยากจนในหมู่บ้านบนเขาไปตลอด จึงยุให้เฉินหมิงอันออกไปหางานทำ
“หมิงอัน เดี๋ยวนี้คนออกไปทำงานนอกบ้านกันตั้งมากมาย คุณจะเอาแต่เฝ้าดูแลฉันกับลูกไปทั้งชีวิตไม่ได้หรอกนะ!”
“ถ้าผมออกไป แล้วใครจะดูแลพวกคุณ ผมไม่วางใจ”
เฉินหมิงอันปฏิเสธโดยไม่ทันคิด เขาไม่ได้อิจฉาคนที่ออกจากหมู่บ้านบนเขาไปทำงานในเมือง มองว่าต่อให้หาเงินได้มากแค่ไหน หากครอบครัวไม่ได้อยู่ข้างกายก็ไร้ประโยชน์ เขายอมมีภรรยาลูกอยู่พร้อมหน้าบนเตียงอุ่น ๆ เงินน้อยหน่อยก็ใช้ให้น้อยลง คนในหมู่บ้านก็ใช้ชีวิตกันแบบนี้ไม่ใช่หรือ?
“คุณ…”
เถียนเหมยตาแดงก่ำ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา
“อย่า อย่าร้องไห้สิ! ขอผมคิดดูก่อน!”
เฉินหมิงอันยอมแพ้ทันที เขายกมือขึ้นลูบหน้าผาก ราวกับตัดสินใจบางอย่างได้แล้ว ก่อนพยักหน้าแรง ๆ และกล่าวว่า “ก็ได้ ผมจะออกไปทำงานก่อน พอทุกอย่างลงตัวแล้วค่อยพาพวกคุณออกไป”
“อืม!”
เถียนเหมยใช้หลังมือเช็ดหางตาเบา ๆ แล้วเผยรอยยิ้มสดใสในพริบตา
คืนนั้น เถียนเหมยอ่อนโยนและใช้เสน่ห์ทุกอย่างที่มี หวังใช้ร่างกายตอบแทนชายที่จะจากบ้านไปในไม่ช้า
ทว่าเฉินหมิงอันกลับมีเรื่องหนักใจ จึงรีบ ๆ ทำให้เสร็จไปอย่างขอไปที เปลวไฟที่ลุกโชนในร่างเถียนเหมยพลันดับวูบลงทันที ความหม่นหมองที่ยากจะขจัดก็ผุดขึ้นในใจ
ไม่กี่วันต่อมา เฉินหมิงอันออกเดินทางพร้อมคำฝากฝังอันห่วงใยของเถียนเหมย ก่อนออกจากบ้าน เขาฝากภรรยากับลูกไว้ให้แม่เฒ่าหวังชุ่ยจู๋ดูแล และยังบอกเฉินผิงอันให้ช่วยดูแลครอบครัวในยามว่างด้วย
หวังชุ่ยจู๋มีนิสัยเหมือนแม่สามีหัวโบราณปากร้ายทั่วไป คิดว่าตนสูงส่งกว่าลูกสะใภ้ จึงไม่คิดใส่ใจคำฝากฝังของลูกชาย กลับจ้องจับผิดลูกสะใภ้ที่ไร้คนคุ้มครอง ทั้งยังระแวงเธอไปเสียทุกเรื่อง
ด้วยเหตุนี้ เถียนเหมยจึงใช้ชีวิตลำบากอยู่ไม่น้อย หลังสามีออกไปทำงานไกลบ้านได้ไม่นาน
งานใช้แรงหนักที่เมื่อก่อนเฉินหมิงอันไม่เคยยอมให้เธอแตะต้อง ตอนนี้เธอจำต้องรับไว้ทั้งหมด ไม่นานร่างกายก็ซูบโทรมลงให้เห็นชัด
เฉินผิงอันซึ่งแอบเฝ้ามองจากด้านข้างมานานเห็นว่าได้เวลาแล้ว จึงเข้าหาเธอเหมือนแมวที่ได้กลิ่นคาว
เฉินผิงอันมีวิธีรับมือผู้หญิงเป็นของตนเอง ขอเพียงใช้อำนาจในมือเล็กน้อย เสริมด้วยคำหวานและผลประโยชน์ที่ให้สัญญาไว้ ผู้หญิงก็ย่อมยอมตาม เขาใช้วิธีนี้กับแม่ม่ายในหมู่บ้านมาหลายครั้ง และได้ผลทุกครั้ง
ภายใต้การช่วยเหลือของเฉินผิงอัน เถียนเหมยได้ซ่อมแซมบ้านที่หลังคารั่ว โดยหมู่บ้านออกทั้งแรงงานและวัสดุให้
เท่านั้นยังไม่พอ เฉินผิงอันยังเปรยกับเถียนเหมยว่า หัวหน้าสตรีประจำหมู่บ้านกำลังจะพ้นตำแหน่ง เขาจะผลักดันให้เธอรับตำแหน่งในวาระหน้า
เพราะเฉินผิงอันเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจเถียนเหมยได้ทันเวลา ทั้งสองจึงแอบลักลอบมีสัมพันธ์กันในเวลาไม่นาน
เฉินหมิงอันซึ่งไม่รู้เรื่องนี้เลยยังคงถูกปิดหูปิดตา ขณะนี้กำลังรีบร้อนเดินทางกลับบ้านด้วยใจถวิลหา