หญิงผู้ซ่อนตัวหลังประตู

ตอนที่ 5 หญิงสาวหลังประตู

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เปลวไฟในตะเกียงน้ำมันก๊าดไหววูบ ไส้ตะเกียงส่งเสียงเป๊าะแป๊ะเบา ๆ ขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย น้ำมันกระเด็นเป็นหยด ๆ

ใบหน้าของเถียนเหมยปรากฏเลือนรางอยู่ใต้แสงตะเกียง ยังคงงดงาม ผิวเนียนนุ่มราวกับไข่ต้มที่เพิ่งปอกเปลือก

น่าเสียดายที่ไข่ต้มฟองนี้มีรอยข่วนอยู่หลายเส้น ทิ้งตำหนิที่ยากจะปกปิดไว้

เถียนเหมยหวีผมเงียบ ๆ ผมดำขลับที่ผ่านศึกหนักมาอย่างดุเดือดพันกันยุ่งเหยิงราวกับรังนก หวีให้เรียบร้อยได้ยากยิ่ง

เธอหวีซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้เบื่อ ค่อย ๆ แกะเส้นผมที่ขาดติดหวีออกมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง

ไม่นาน บนโต๊ะก็มีเส้นผมกองพะเนิน หลังหวีเสร็จ เธอค่อย ๆ ถักผมเป็นเปีย แล้วพาดไว้บนอกอย่างแผ่วเบา

เถียนเหมยมีเค้าโครงเป็นหญิงงาม หากไม่ใช่เพราะน้องชายรีบร้อนจะแต่งงานและขาดสินสอด เธอก็คงไม่มีทางแต่งเข้ามาอยู่ในหุบเขาห่างไกลเช่นนี้

ความคิดชายเป็นใหญ่ในครอบครัวทำให้เธอกลายเป็นเครื่องสังเวยของการแต่งงาน

ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่เคยคิดต่อต้าน ยอมรับชะตากรรมและการแต่งงานครั้งนี้

เพียงแต่ชีวิตคู่ที่ไร้พื้นฐานความรักก็เหมือนสระน้ำนิ่งตาย เธอจึงเผลอใจให้ชายอื่นในช่วงที่เฉินหมิงอันไม่อยู่บ้าน

ไม่ว่าอย่างไร เฉินผิงอันก็เป็นชายช่ำชองเรื่องรักใคร่ รู้วิธีเล่นสายพิณในใจผู้หญิง

เธอจึงถลำลึกลงไปโดยไม่รู้ตัว

แต่ท่าทีอ่อนปวกเปียกของเฉินผิงอันในวันนี้ ทำให้จินตนาการริบหรี่ที่เธอมีต่อผู้ชายพังทลายลงจนหมดสิ้น

ใคร ๆ ก็พูดว่าผัวเมียก็เหมือนนกในป่าเดียวกัน พอภัยมาถึงต่างก็แยกย้ายหนี ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคู่รักลับ ๆ ที่ไม่มีสถานะ

หึ ๆ แค่เอาเฉินผิงอันไปเทียบกับนกยวนยางก็ถือว่ายกย่องเขาเกินไปแล้ว อย่างมากเขาก็เป็นแค่หมาตัวผู้ที่กำลังติดสัด

มุมปากของเถียนเหมยยกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มขมขื่น

เมื่อครู่นี้ เธอจินตนาการถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ไม่มีผลลัพธ์ไหนเลยที่ดี

เฉินผิงอันคงไม่เป็นอะไรมากนัก ยุคนี้ผู้ชายจะเจ้าชู้แค่ไหนก็ยังกลับไปขอโทษ ยอมรับผิด แล้วใช้ชีวิตคู่กันต่ออย่างหวานชื่นได้เหมือนเดิม คนในหมู่บ้านกลับพากันอิจฉาเขาเสียด้วยซ้ำ

แต่ผู้หญิงไม่เหมือนกัน ต่อไปเธอจะกลายเป็นเหมือนหนูที่ใคร ๆ ก็รังเกียจ ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ถูกมองเป็นหญิงแพศยาและถูกเหยียดหยาม

หรือว่า…

พอคิดถึงตรงนี้ เถียนเหมยก็อดสั่นสะท้านไม่ได้ บางทีความตายเท่านั้นที่จะปลดปล่อยเธอได้อย่างสิ้นเชิง ส่วนผู้คนจะนินทาอะไรหลังเธอตาย ก็เป็นเรื่องของพวกเขา

อย่างไรเสีย ตายแล้วก็จบทุกอย่าง เพียงแต่เฉินสือโถวลูกชายของเธอต้องลำบาก ทั้งที่ยังอยู่ในวัยต้องการความรักจากแม่ กลับต้องสูญเสียแม่ไป

เฉินหมิงอันไม่มีทางไม่แต่งงานใหม่ เพียงแต่ผู้หญิงที่จะมาเติมเต็มช่องว่างของเธอจะปฏิบัติต่อลูกในไส้ของเธออย่างไร

แม่เลี้ยง!

ไม่ใช่ว่าเธอมีอคติ แม้ไม่เคยเห็นกับตา ก็เคยได้ยินมาว่าแม่เลี้ยงทารุณลูกที่ภรรยาเก่าทิ้งไว้

ส่วนพ่อแท้ ๆ น่ะหรือ ช่างเถอะ มีแม่เลี้ยงก็มีพ่อเลี้ยง

ความตั้งใจของเถียนเหมยแทบจะพังทลายลงท่ามกลางความคิดฟุ้งซ่าน

เธอมองเชือกป่านเส้นหนึ่งบนโต๊ะ หนาเท่านิ้วมือ นั่นคือสิ่งที่เธอตั้งใจจะใช้จบชีวิตตัวเอง

ในความมืดมิด มีเสียงผู้หญิงเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นในหัวอย่างไร้ที่มา

「มาเถอะ ทุกสิ่งในโลกมนุษย์ล้วนเป็นความทุกข์ มาหาฉัน ที่นี่ไม่มีความเจ็บปวด มีแต่ความสุข」

เสียงเย้ายวนแผ่วหวานจากขุมนรกหรือสรวงสวรรค์นี้ ทำให้ความตั้งใจของเถียนเหมยแน่วแน่ขึ้นทันที

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้น คว้าผมบนโต๊ะมากำหนึ่ง นำไปจ่อเปลวไฟในตะเกียงน้ำมันก๊าดจนติดไฟ ก่อนจะโยนลงพื้น

เส้นผมไหม้หมดอย่างรวดเร็ว กลิ่นโปรตีนไหม้เหม็นฉุนอบอวลไปทั่วอากาศ

เธอคว้าเชือกป่านแล้วเดินออกจากห้อง

ใต้ขื่อห้องโถงมีตะขอแขวนอยู่ ใช้แขวนตะกร้าไม้ไผ่ ในตะกร้ามักใส่ไข่ไก่หรือเนื้อหมูที่ปกติไม่กล้ากิน เพื่อป้องกันสัตว์มาแอบกิน

เถียนเหมยเดินไปที่โต๊ะกินข้าว ลากม้านั่งตัวหนึ่งออกมา แล้วไปยืนใต้ตะขอ

เธอปีนขึ้นไปบนม้านั่ง ยกตะกร้าไม้ไผ่ลงมา ข้างในมีไข่ไก่ครึ่งตะกร้า เป็นไข่ที่เธอเก็บสะสมไว้ให้เฉินสือโถวกิน

เธอวางตะกร้าลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างทะนุถนอม ก่อนหันกลับไปปีนขึ้นม้านั่งอีกครั้ง ยกเชือกป่านในมือคล้องผ่านตะขอเหล็ก ผูกปมตาย แล้วออกแรงกระตุกดู มันแน่นหนาดี

ใต้ฝ่าเท้า ม้านั่งไหวเอนเล็กน้อย ลมหายใจเริ่มหอบถี่ น้ำตาร้อนสองสายไหลผ่านแก้ม นิ้วมือกำเชือกแน่น เธอค่อย ๆ สอดศีรษะเข้าไปในบ่วง

ทันใดนั้น ฝ่าเท้าก็ลื่น ม้านั่งล้มกระแทกพื้นดังโครม เกิดเสียงทึบหนัก

ร่างของเธอพลันดิ่งวูบ บ่วงเชือกรัดคอแน่น ความเจ็บปวด ความหวาดกลัว และความเสียใจถาโถมเข้ามาพร้อมกัน เธอไม่อยากตายแล้ว

มือทั้งสองข้างขยับไปคว้าคอโดยสัญชาตญาณ พยายามแกะสิ่งที่รัดคอออก แต่ทุกอย่างไร้ประโยชน์ ร่างยังคงห้อยดิ่งลงไป หนักอึ้ง

เธอพยายามใช้เท้าแตะพื้น แต่ปลายเท้ากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

ร่างทั้งร่างแกว่งไหวกลางอากาศราวกับใบไม้ร่วง

เธอหายใจไม่ออก อากาศที่อัดแน่นอยู่ในปอดพยายามดิ้นรนออกจากกรงขัง ราวกับจะดันอกให้แตก

ใบหน้าหลายใบวูบผ่านสายตา บ้างเปี่ยมสุข บ้างเศร้าโศก บ้างบิดเบี้ยวน่ากลัว

ท้ายที่สุด เธอมองเห็นใบหน้าเปื้อนน้ำมูกใบนั้น ใบหน้าที่ร้องไห้อ้อนวอนขอให้เธอกอด

ห้องโถงเงียบงันไปชั่วขณะ

「หยด…หยด!」

หยดของเหลวร่วงจากปลายขากางเกง ตกกระทบพื้นทีละหยด

「กู้…กู้!」

นกฮูกดูเหมือนจะได้กลิ่นอายแห่งความตาย มันเกาะอยู่บนต้นไม้นอกลานบ้าน ร้องเสียงดังอย่างรื่นเริง…

ตะวันสายโด่งแล้ว เฉินหมิงอันที่ค้างคืนอย่างขอไปทีอยู่บ้านเก่าถูกหวังชุ่ยจู๋ผู้เป็นแม่ไล่ให้กลับบ้านไปเอาเสื้อผ้าให้ลูกชาย

เมื่อคืนเฉินสือโถวตกใจจนขวัญเสีย อาการไม่ค่อยดี ซึมเซาราวกับกำลังป่วย

เฉินหมิงอันไม่อยากเจอเถียนเหมย เขาเกลียดผู้หญิงเจ้าชู้คนนี้เข้ากระดูก

แต่ลูกคือแก้วตาดวงใจ ต่อให้ไม่เต็มใจสักหมื่นครั้ง เขาก็ยังเดินไปที่ลานบ้านของตัวเอง

เขายื่นมือผลักประตูรั้ว แต่ประตูไม่ขยับ เพลิงโทสะไร้ที่มาพลันลุกโชนในใจเฉินหมิงอัน ผู้หญิงคนนี้ถึงกับไม่ยอมให้เขาเข้าบ้านแล้วหรือ

เฉินหมิงอันปีนข้ามกำแพงเข้าไปในลานบ้าน คว้าไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ วันนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องสั่งสอนผู้หญิงคนนี้ให้ดี ต่อให้พระโพธิสัตว์มาก็ช่วยไม่ได้

เขาบุกพรวดพราดเข้าไปในห้องโถงราวกับคนบ้า แล้วก็เห็นภาพที่ติดตาไปตลอดชีวิต

เถียนเหมยหันหน้าเข้าหาประตู แขวนคอตายอยู่ในห้องโถง ดวงตาปรือเปิด ลิ้นแลบออกมาเล็กน้อย ราวกับกำลังทำหน้าหลอกเขา

หลังจากชะงักงันไปชั่วครู่ ความหวาดกลัวที่ยากจะบรรยายก็ถาโถมเข้ามา

ไม้ในมือเฉินหมิงอันร่วงกระแทกพื้นดังโครม เสียงนั้นทำให้เขาสะดุ้งไปทั้งตัว ก่อนเสียงกรีดร้องจะหลุดออกมาจากส่วนลึกของลำคอ

「มีคนตาย! มีคนตายแล้ว!」

เฉินหมิงอันหมุนตัววิ่งหนี ในห้องโถงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย กลิ่นอายที่ทำให้หนาวเยือกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เขาร้องตะโกนพลางวิ่งออกจากห้องโถง ลนลานจนแทบไม่รู้ทิศทาง มุ่งหน้าไปยังประตูรั้ว

ด้วยความตื่นตระหนก กลอนประตูรั้วราวกับจงใจแกล้งเขา ไม่ว่าจะออกแรงอย่างไรก็ปลดกลอนไม่ได้

「มีคนตาย! มีคนตายแล้ว!」

เฉินหมิงอันยังคงร้องตะโกนซ้ำ ๆ ขณะมือพยายามงัดกลอนประตูไม่หยุด

ชาวบ้านละแวกใกล้เคียงที่ได้ยินเสียงร้องตะโกนต่างพากันกรูเข้ามา

ทุกคนประหลาดใจอย่างยิ่ง เรื่องในบ้านเฉินหมิงอันไม่ใช่ว่าจัดการเรียบร้อยแล้วหรือ ทำไมถึงยังมีคนตายอีก

ไม่นานก็มีคนปีนข้ามกำแพงเข้าไปช่วยเฉินหมิงอันที่เริ่มเสียสติ เปิดประตูรั้วให้ ชาวบ้านพากันกรูเข้าไปในลานบ้าน

「หมิงอัน หมิงอัน เกิดอะไรขึ้น」

「มีคนตาย! มีคนตายแล้ว!」

คำตอบที่ได้รับมีเพียงสามคำเดิมซ้ำไปซ้ำมา

「ใครตายกันแน่ รีบพูดมาสิ!」

「มีคนตาย! มีคนตายแล้ว!」

เมื่อถามอะไรไม่ได้ความ ชาวบ้านคนหนึ่งจึงไม่สนใจเฉินหมิงอัน แล้วมุ่งหน้าไปยังห้องโถงของเขา

「แย่แล้ว เถียนเหมยแขวนคอตาย รีบไปตามคุณปู่สี่มาเร็ว!」

ชาวบ้านที่เดินไปถึงหน้าห้องโถงเห็นภาพด้านในก็หน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ ถอยกรูดราวกับเห็นผี

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป