ลู่ติ้งหยวนมาเพื่อส่งอาหาร
เขาคิดว่าตามเวลานอนที่พังไม่เป็นท่าของเด็กสาวตอนที่ซ่อมคอมพิวเตอร์ ตอนนี้คงตื่นแล้ว เลยขอลาหยุดมาเป็นพิเศษเพื่อส่งอาหาร
แต่เขานึกไม่ถึงว่า พอมาถึงโรงพยาบาลก็เจอคนที่หมอตัดสินว่าต้องอยู่สังเกตอาการอย่างน้อยสองวัน กำลังถือกระเป๋าอย่างไม่มีความกดดัน สะพายเป้หลัง แสงหน้าสดใส ร่าเริงเดินออกไปข้างนอก
ลู่ติ้งหยวนนึกถึงข้อเรียกร้องที่เซี่ยหลีเสนอตอนเขาจะกลับเมื่อวาน จู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกว่า เด็กคนนี้อาจจะอยากกลับก่อนเวลาฝึกหนัก เพื่อที่จะได้ไม่พลาดการวิ่งลงโทษของเขา
เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องส่งอาหาร แต่พูดขึ้นก่อนว่า "ฉันไม่ได้ขับรถมานะ หรือเธอรอที่โรงพยาบาลก่อน ฉันจะขับรถมารับเอง"
ขับรถสิบนาที แต่ถ้าวิ่งกลับก็ต้องใช้เวลาครึ่งชั่วโมงกว่า ถ้าเป็นหวัดหนักขึ้นอีกจะแย่
เซี่ยหลีไม่ได้ยึดติดกับการนั่งรถขนาดนั้น เมื่อกี้ให้หลี่ชิ่งหนานวาดแผนที่ไว้แล้ว ถ้าลู่ติ้งหยวนไม่มา บางทีเธออาจจะวิ่งกลับกองทัพไปแล้วก็ได้
"ไม่ต้องแล้ว เดินกลับก็พอ"
ลู่ติ้งหยวน: ...
ลู่ติ้งหยวนเห็นว่าเธอไม่ฟังคำตักเตือนก็ทำอะไรไม่ได้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็แกะถุงผ้าในอ้อมแขน หยิบกล่องข้าวอะลูมิเนียมออกมา จากนั้นก็ส่งผ้าไนลอนสีเขียวเข้มที่เป็นสี่เหลี่ยมซึ่งห่อกล่องข้าวอยู่ให้เซี่ยหลี
พูดด้วยความจริงใจว่า "โพกหัวไว้ จะได้ไม่หนาว"
เซี่ยหลี: !!!
เซี่ยหลีมองผ้าไนลอนสี่เหลี่ยมในมือลู่ติ้งหยวน ในสมองก็นึกถึงภาพผู้หญิงยุคนี้ที่กลับบ้านสามี ผ้าสี่เหลี่ยมที่พันอยู่บนหัว โดยเฉพาะสีที่ทำให้พูดไม่ออก ใบหน้าเริ่มแสดงความตกใจทีละน้อย