ลู่ติ้งหยวนเริ่มคุ้นเคยกับการพูดจาไร้สาระของเซี่ยหลีเสียแล้ว ถึงแม้จะโกรธจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ แต่ก็ไม่ถึงกับรู้สึกอยากจะถ่มเลือดอย่างตอนแรกๆ แล้ว
พอเผชิญหน้ากับคำพูด "ฉันไม่เอา!" ของเซี่ยหลี ลู่ติ้งหยวนก็ระงับไฟโทสะที่พุ่งพรวดขึ้นมาในใจ กวาดตามองเธอแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยเพียงประโยคเดียว "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าไม่ได้รับคำสั่งพิเศษนอกกองพล ก็ห้ามออกจากค่ายทหารเด็ดขาด
ฉันจะจัดให้แกไปพบพี่ชายในวันสุดท้ายของการฝึก ถ้าอยากเจอเขาละก็ จงทำตัวดีๆอยู่ภายในกองทัพซะ"
ในค่ายทหารปกตินี้ไม่มีวันหยุด วันหยุดก็ไม่ได้บอกด้วยซ้ำ แล้วจะมีใครที่ไหนกล้าออกไปข้างนอกฟรีๆแบบนี้บ้าง?
เซี่ยหลี... เจอคำพูดนี้เข้าไปก็อึ้งไปพักหนึ่ง
แล้วบรรดาหมาแห่งนี้ สิ่งที่มันทำได้นอกจากข่มขู่เขาก็คงไม่เหลือละ!
เซี่ยหลีหายใจเข้าลึกๆ ยิ้มไว้ไม่หุบยิ้ม แต่แววตากลับไม่ได้ยิ้มด้วย พยักหน้าตอบตกลง"ได้สิ~~~~"
ครุ่นคิดเล็กน้อย แล้วถามต่อ"ขอถามหน่อย คุณใช้เวลากี่ปีถึงได้เป็นผู้บังคับกองพันนี้?
ลู่ติ้งหยวนซึ่งรู้พื้นเพนิสัยของเซี่ยหลีเป็นอย่างดี:...แฮ!...
เงยหน้า มองเซี่ยหลีสายตาที่ลุ่มลึก ยมุมปากกระตุกขึ้นเพียงเล็กน้อย ดวงหน้าคมเข้ม แต่กลับเอ่ยความจริงที่ทำให้เจ้าเหตุแห่งการจองเวรกันทุกวันนี้ต้องเจอเรื่องร้ายๆ