ลู่ติ้งหยวนมีกลยุทธ์ในการต่อสู้กับเธอที่ทำให้เธอปวดหัวที่สุดชนิดหนึ่ง
เขาไม่สู้กับเธอตรงๆ ใช้แต่แรงพลิกแพลงต่างๆ เพื่อสลายแรงของเธอ อาศัยการเคลื่อนไหวหลบหลีก ต่อยไปก็เหมือนไม่ได้ต่อยเต็มๆ เหมือนตีลงบนสำลี ต่อยยังไงก็ไม่สะใจ
สุดท้ายเขาก็วิ่งหนีกลับไปที่หอพักเดี่ยว เธอก็ไม่สามารถไล่ตามไปต่อยในบ้านเขาได้ สุดท้ายก็ต้องจบลงอย่างเงียบๆ
เซี่ยหลีแม้แต่ตอนกลางคืนก็ยังฝันว่าเล่นเกมจับไก่กับลู่ติ้งหยวน
เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยหลีที่ไล่จับไก่มาทั้งคืนลุกขึ้นไปที่ห้องประชุมเล็กเพื่อเข้าร่วมการประชุมระดมพลก่อนการแข่งขันใหญ่ระหว่างสองกองพล
ห้องประชุมเล็ก บนเวที
ผู้การไป๋ดูเจิดจรัสด้วยความทะเยอทะยาน สายตาเป็นประกาย เปี่ยมไปด้วยพลังและความมุ่งมั่น
"สหายทั้งหลาย! อีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า จะเป็นการแข่งขันใหญ่ระหว่างหน่วยนาวิกโยธินกองพลเกาะใต้กับกองพลภาคตะวันออกเฉียงเหนือของเรา พวกเรามีความมั่นใจหรือไม่!?"
เหล่าทหารทั้งหมดถูกปลุกเร้าจนแก้มแดงก่ำ สมองเหมือนเลือดสูบฉีด ตะโกนก้องอย่างสุดเสียง:"มี!!!"
ผู้การไป๋ยิ้มที่มุมปาก พยักหน้าอย่างพอใจ:"ข้ารู้ว่าทุกคนต้องมีความมั่นใจแน่นอน! ในการแข่งขันแปดครั้งที่ผ่านมา เราชนะติดต่อกันแปดครั้ง เชื่อว่าสถิติไร้พ่ายของเราจะยังคงดำเนินต่อไป สร้างความรุ่งโรจน์อีกครั้ง!!